Poëzie: Dorien Dijkhuis

Door
1 mei 2017

Hoe dingen samensmelten

De onderste plank van boekenkasten doet altijd denken aan de dood, ook als er alleen maar lichte titels staan. Omdat er in een vorig leven een zwarte kat met gele ogen in verdween om ongemerkt te sterven.

Bij ‘cupmaat’ zie ik steeds zijn vingers behendig bezig met tabak, zijn tong die als een naaktslak langs het vloeitje gleed. Een sigaret liegt niet, zei hij, die weet de perfecte vorm van tieten. Dat was de avond dat ik begon met roken.

Zeg ‘Utrechtse Heuvelrug’ en ik denk aan de verkrachter. Vanwege bochels, venusheuvels, vluchtende konijntjes, sporen in rul zand. De tunnel waar we doorheen moesten van school naar huis, die lange waar het altijd waaide, wind met mannenhanden aan je kleren trok, het griezelige groene licht, gesloten ogen op de wanden. Ze zeiden dat dat rust uitstraalde, maar ik dacht alleen: gaat het nu mis dan blijven ze dicht.

De moeder die vaak wegkeek. Zoals bij de koude vinger van de oom die toen je tien werd tergend traag twee strepen trok over de huid boven je broeksband en fluisterde: weet je dat je een kruisje op je rug krijgt als je tien wordt?

Halfgoden

vroeger ging groeien geleidelijk, laag over
laag zoals schelpen kalk aanzetten, bomen
ringen verzamelen of je vader de groeistreepjes
op de muur van je kinderkamer

je bereikte vanzelf de plek waar je aan zou komen
zolang je maar naar het licht bleef draaien, als kruiden
in de vensterbank

als halfgoden joegen we de zon achterna: half mens
half auto, zo trokken we Europa door
mijn moeder die de kaart op de kop hield, steevast zei
dat het hier ook mooi was wanneer we weer eens
fout waren afgeslagen, wegen bereden
die in de vouwen van de kaart waren verdwenen

op het strand trok je een lijn in het zand, zei
‘hier begint ons verhaal’, maar alles was er al, ook
wat nog niet bestond, zoals je borsten
in een op de groei gekochte bikini

en alles is er nog: de groeistrepen op de wand,
de onzichtbare wegen en de gele plek in het gras
waar de tent heeft gestaan

Lees meer van

Roos-meisjes

Door

Stefanie Hesseling (lolalovesthis.blogspot.com) over kunstenaar en vriendin Roos van der Vliet. Roos was het nieuwe meisje in mijn klas. Ze had lang donker haar en gaatjes in haar oren. Ze was acht jaar oud en kwam uit Dordrecht. Dat vond ik mooi klinken, Dordrecht. Gezien het feit dat op die leeftijd de naam van een […]

Lees meer uit de categorie

De Optimist op Crossing Border!

Door admin

Tekst: Miriam van Ommeren, Saar Francken, Henk van Straten Foto’s: Basje Boer, Bowie Verschuuren Dit jaar gaf De Optimist acte de présence op Crossing Border, een van de grootste en meest succesvolle culturele festivals van Nederland. Het doel van De Optimist was het reguliere programma van Crossing Border, vol grote namen op het gebied van […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper