De omgekeerde wereld: Middelpuntvliedende kracht

Door
27 december 2018

In de omgekeerde wereld draaien we de zaken voor de verandering eens om. Nu eens niet eerst een tekst waar een illustrator een beeld bij maakt. In de omgekeerde wereld is er eerst de illustratie, daarna gaat de schrijver aan de slag om er een kort verhaal of gedicht bij te maken. In deze eerste aflevering maakte Jesse Strikwerda het beeld. Klaas Knooihuizen schreef er op ons verzoek een tekst bij.

Op de middelbare school was ik verliefd op Hans en op de bobbel in zijn broek. Ik schreef gedichten die hij niet mocht lezen. Ze waren romantischer dan mijn gedachten. Hans was de zon en ik was de maan. Van hemellichamen wist ik niets. Ik zou een belangrijk dichter worden.

Voor de grap hadden de populaire meisjes mijn tas afgepakt. Ik uitte mijn woede. Dat was dom. De populaire meisjes doorzochten mijn tas. Op de achterkant van een aardrijkskundeproefwerk stond een gedicht. Het heette ‘Voor Hans’. Ook dat was dom.

Hans heette eigenlijk meneer De Jager. Hij gaf natuurkunde. De populaire meisjes verzonnen een opdracht. Ik moest uit de klas worden gestuurd. Als het niet lukte kreeg Hans het gedicht.

Ik zei dat ze gemeen waren. Ik zei dat het gedicht onvoltooid was. Ik zei dat het een werktitel was. Ik zei dat het over mijn oom ging. Die heette ook Hans. (Dat was echt zo.)

De populaire meisjes zeiden dat ik wist wat mij te doen stond.

Hans sprak langzaam. Alles wat hij zei schreef hij op het bord. Hij had een meisjeshandschrift. De les ging over middelpuntvliedende kracht. De populaire meisjes gaven een briefje door. Smijt je gum tegen zijn hoofd.

Ik durfde niet harder te gooien. Via de grond stuiterde de gum tegen de schoen van Hans. Dat is een mooie gum, zei hij. Bedankt. Hij stak hem in zijn broekzak.

Er kwam weer een briefje. Gooi je passer. Dat deed ik niet.

De tijd begon te dringen. Op het volgende briefje stond: denk aan Hans.

Ik dacht altijd aan Hans. Ik keek naar zijn kruis. Nu waren er twee bobbels. De ene bobbel was groter dan de andere.

Ik stak mijn vinger op. Hans noemde mijn naam. Ik zweeg. Zeg het maar, zei Hans. Toen zei ik het.

Meneer, u bent een sukkel.

Hans lachte het hardst van iedereen.

Ik ging sterrenkunde studeren. Als de zon zou verdwijnen was de maan flink de lul. Andersom maakte het geen reet uit.

Lees meer van

Eerste indrukken: Waarom ik dol ben op Duitsland (en mijn broertje niet).

Door

Der Germanist geht immer wieder weiter. Deze week laten vier auteurs in een reeks mini-essays hun Duitsland aan ons zien. Meezing-Matthäusen, stroef verlopen schoolreisjes, bijzondere instrumenten en een andere kijk op Kafka – het komt allemaal voorbij. Luuk Schokker bijt het spits af! *** Het schijnt niet meer dan zeven seconden te duren voor iemand een […]

Lees meer uit de categorie

Stijlestafette: Whatsapp

Door

Voor onze themamaand De Stilist vroegen wij deelnemers van De Stijlestafette om een variatie à la Queneau op onze oertekst te schrijven. 23.52 ‘Pierre, Marie is ladderzat en d’r fietssleutel kwijt, ze kan niet alleen naar huis zo, kan je d’r komen oppikken?’ 0.12 ‘Lees je berichten ff man, ze loopt nu buiten op brug in d’r […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper