Poëzie

Krijsen en Legioen

Door Maxime Garcia Diaz | beeld: Bonny Kiran
9 juni 2019

Krijsen

 

ik zag de beste meisjes van mijn generatie vernietigd door verdriet.

ze spoken door mijn hoofd. misschien is dit gotiek, een krakend landhuis

beneveld met geesten. daar zijn verdrietige meisjes voor gemaakt,

om rond te waren door lange gangen,

zich in bed te verschuilen,

te verdwijnen.

 

it was a queer, sultry summer,

the summer they electrocuted the Rosenbergs.

in augustus 2017 steeg het zelfmoordcijfer

onder Amerikaanse tienermeisjes

tot het hoogste in veertig jaar.

it was a queer, sultry summer.

in Nederland overlijden jaarlijks vijfduizend vrouwen aan anorexia.

ik zag de beste meisjes van mijn generatie, vernietigd,

hongerend, hysterisch, naakt. ze zweven

over steden in elektrische korsetten

met kapotte hersenkwabben.

ze zwerven door de lange gangen van het internet,

transformeren in hypersex,

zoeken veilige verbinding via Frankrijk, soms Duitsland.

algoritme fluistert in haar oor als ze haar eigen tepels aanraakt, dit

is kapitaal en dit is een wapen en het kan je steken

 

ik zag de beste meisjes vernietigd door waanzin.

daar zijn verdrietige meisjes voor gemaakt, om door te draaien,

als vehikel voor een baarmoeder die weigert op haar plaats te blijven.

er was een meisje dat elektroconvulsietherapie kreeg in een ziekenhuis

en precies op de juiste, cinematische manier stuiptrekte

er was een meisje dat haar zakken vulde met stenen en de rivier in liep

er was een meisje met haar hoofd in de oven.

er was een meisje, er is altijd een meisje, er zal altijd een meisje zijn

dat stuiptrekt.

 

feelings were expected to kneel to thought

as women were expected to kneel to men.

ik schrijf mijn aanklacht met zwarte nagellak, spijker haar op de deur

van de ziekenhuiskamer. ik heb een hamer gevonden

en het is tijd om te verbrijzelen. er is altijd een meisje dat stuiptrekt.

ik heb beschermengelen en ze hebben allemaal lang haar.

ik heb beschermengelen en ze hebben roodgelakte nagels.

ik zag de beste meisjes van mijn generatie, vernietigd door verdriet.

 

ik zag een meisje dat bij de h&m werkte en zij was eigenlijk een mythisch wezen.

hoezeer jij ook op haar neerkijkt, elk meisje dat bij de h&m werkt

is een mythisch wezen in een super-stretch skinny fit jeans.

elk meisje dat bij de h&m werkt is eigenlijk

een zeemeermin, is eigenlijk een weerwolf,

is eigenlijk een basilisk,

hangt aan elkaar van de knarsende scharnieren

en kan het aan niemand vertellen,

heeft haar naam geschreven

op een eindeloze hoeveelheid starbucksbekers,

tot nu toe heeft niemand het gelezen.

 

ooit was ik een jongen.

ooit had ik alle adembare lucht

in elke kamer

in mijn longen.

ooit had ik een lul en kon ik die in dingen steken,

in mensen en objecten, en soms

was dat hetzelfde.

ooit was ik een meisje dat bij de h&m werkte

en pulkte ik aan de korsten

op mijn roestende scharnieren

 

en zag ik een generatie

en zag ik om me heen de beste meisjes

kijk, daar gaan ze,

granaten gevlochten in hun haar.

ze hebben hamers gevonden

en het is tijd

om te verbrijzelen.

ze weigeren te verdwijnen.

misschien is dit gotiek

misschien is dit sciencefiction

misschien is dit een sprookje

misschien is dit een stille, zachte revolutie.

 

 

ik wil dromen dat het ochtend is

en dat het dan ook ochtend is

 

en dat de wereld geen gevaar is

maar een zachte moederadem

 

en dat ik niet bang ben

maar gevaarlijk

 

dat ik tanden heb

dat ik bijten kan

 

 

LEGIOEN

 

Ik ben geen lange man, maar ik heb een legioen.

Mijn legioen is uit de mooie meisjes gegroeid

als onkruid uit rozen.

Nu marcheren we door de straten

hand in hand

met onze psychiaters

aan de ene kant,

onze moeders aan de andere.

Van onze zusjes leren we mascara op te doen, en nu

sabelen we steden neer

met onze kleverige wimpers, onze ogen als spinnen.

We hebben onze tanden geslepen

door een lange mannenschedel

tussen onze kaken te vermorzelen.

We hebben de kleine brokjes

met aïoli geserveerd, als borrelhapjes,

oude vrouwtjes hebben ervan gegeten.

We hebben er een horecaconcept van gemaakt

en nu shoppen we dat rond.

Wie is je doelgroep, vraagt een marketeer.

Iedereen die weleens ’s nachts alleen op straat is geweest

en bang was,

zeggen we. Wij zijn geen lange mannen,

wij zijn een legioen.

Ruik je het, de zwarte nagellak?

Je zag ons fluisteren en roddelen maar wij

waren de bevrijding aan het regelen.

Met onze fucking multomappen.

Terwijl jij stoned op je bed lag lagen wij stoned op onze bedden,

gierend bloed in onze aderen, de verovering in onze ogen.

En hier komen we. We klimmen op je podium. Ruik je het,

de zwarte nagellak?

Dit is de beving van een aarde die altijd al moeder was,

niet vader.

Dit is hoe een zachtaardige vulkaan ontwaakt.

Dit is je klauwen begraven in trillend langemannenvlees.

Dit is geboren worden

in het hellevuur, als feeks

secreet

kreng

heks.

Ruik je het, de zwarte nagellak?

De mooie meisjes liggen als slangenhuiden,

de schillen

van gepeld fruit,

op het universiteitstoilet.

Ik heb iets in mijn zak

tussen het maandverband, de lippenstift.

Kijk,

het is zwart gelakt,

en glanzend,

en het ruikt naar revolutie.

Heb je ooit iets mooiers gezien?

 

Over de auteur

Maxime Garcia Diaz (1993) is dichter en MA student Cultural Analysis aan de Universiteit van Amsterdam. In 2018 tourde ze als podiumdichter met de Poëziebus door Nederland en Vlaanderen, en in 2019 won ze het NK Poetry Slam. Haar werk is eerder gepubliceerd op Samplekanon, De Internet Gids en EXPOSED.

Over de illustrator

Bonny Kiran (1992) is in 2017 afgestudeerd aan de Willem de Kooning academie. Momenteel werkt ze als freelance illustrator. Je vindt illustraties van haar onder andere op haar website: bonnykiran.com.

Lees meer uit de categorie Poëzie

Wout gebruikt… Contact

Door Wout Waanders

Wout Waanders stift maandelijks een gebruikshandleiding voor De Optimist. Dit keer gebruikte hij een tosti-ijzer.

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper