Kort verhaal

Kunstbende #3: Iris Dicke

Door Iris Dicke | beeld: Emma Ringelding
7 augustus 2019

Ik sta hier, in deze kamer, in dit gebouw, in deze straat. Ik ben, maar ik doe niets. Ineens zie ik het. Het spreekt en ik kan het niet verstaan. Ik doe een stapje dichterbij. Het praat in een taal die ik niet ken. Het lijkt alsof het me iets wil vertellen. Sorry, heeft u het tegen mij? vraag ik. Het antwoordt niet. Ik vraag het nog een keer: heeft u het tegen mij? Het houdt op met praten en heeft zijn ogen op mij gericht. Wit als sneeuw en donker als de nacht. Ineens stijgt het op. En als het bijna het plafond raakt verandert het van kleur. Ik kijk het aan. Het heeft diepe rimpels in zijn voorhoofd. Je bent veranderd, zegt het. Hoe bedoelt u? Je ogen. Mijn ogen? De achterkant van je hoofd waar het je haar raakt. Vroeger was je heel rustig, kwetsbaar. Vindt u? vraag ik. Verlang je naar iets? vraagt het. Mijn diploma denk ik. En verder? Kerst. Je denkt in het mogelijke, zegt het. Is het niet de kunst om in het onmogelijke te denken?

Dat is een moeilijke vraag, antwoord ik. De mens is gewend om het zich makkelijk te maken, antwoordt het. Als alles makkelijk was dan zou alles saai zijn hier. Hier? Op deze wereld. We zouden onze plicht doen en slapen. Dag in dag uit. Alles was hetzelfde. Alles ging zoals het moest gaan. Dat klinkt inderdaad behoorlijk saai, zeg ik. Wie ben jij? vraagt het. Ik ben ik. Altijd? Dat denk ik wel. Was jij vroeger de ik van nu? Nee, ik denk dat ik veranderd ben. Waar is de oude ik gebleven? Word mijn oude ik gemist? vraag ik. Ben jij echt? vraagt het. Ik denk het. Als jij nu een andere ik bent dan vroeger, hoe weet ik dan wie de echte is? Er is maar een. Een wat? Ik. Jij? Ja. Je liegt. Waarom zou ik? Het begint te snikken. Met lange halen. De kamer wordt gevuld met snerpende valse violen. Je liegt tegen mij! Het wordt steeds dikker. Als een opgeblazen ballon. Tot ineens alles ophoudt. En het van ellende uit elkaar spat. Ik sta nog steeds hier, in deze kamer, in dit gebouw, in deze straat. Ik ben, maar wie ben ik?

Over de auteur

Hoi, ik ben Iris! Ik ben 13 jaar oud en ik schrijf mijn teksten op mijn zolderkamer in Leeuwarden. Mijn inspiratie doe ik overal en nergens op: tijdens een presentatie, een verjaardag of een etentje bij bijvoorbeeld de buren. Maar de meeste dingen spelen zich af in mijn hoofd. Ik denk na over alles in het leven (en daarna). Van heel kleine dingen zoals: wat gebeurt er als je op de stopknop van de bus drukt, tot aan waarom we hier op aarde zijn. Kortom, in mijn hoofd is altijd wel wat gaande en het schrijven helpt me om mijn hoofd weer even leeg te maken. Ik hoop dat ik van de combinatie van mijn pen en mijn hoofd later mijn beroep kan maken omdat schrijven een van de dingen is die ik het allerliefst doe!

Over de illustrator

Emma Ringelding (1991) is striptekenaar en illustrator. Ze werkte voor onder andere Oerol, De Volkskrant, FNV, VICE Nederland en Humo. Emma is redacteur bij De Optimist en recensent bij De Boekenkrant. Blog | Instagram

Lees meer uit de categorie Kort verhaal

Afspraakje

Door Frank Heinen

Jean trekt een gezicht naar de spiegel. Op zijn uiterlijk valt niet echt iets aan te merken. Niet dat hij zichzelf als wild aantrekkelijk zou omschrijven, dat niet, maar hoe noemen ze dat? Hij mag er zijn. Grote onvolkomenheden ontdekt hij niet in zijn spiegelbeeld. Nu ja, misschien zijn ogen. Die zijn aan de doffe […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper