De Regelname: Asha Karami

Door
25 september 2019

Klecks – hét platform voor poëziekritiek – en uw geliefde podium voor hedendaagse poëzie, De Optimist slaan de literaire handen ineen en presenteren de reeks ‘De Regelname’. Eens per twee maanden vragen we een dichter welke regel hij of zij zelf geschreven zou willen hebben – en waarom. En we vragen hem of haar met die regel iets nieuws te schrijven, dat op ‘De Optimist’ wordt gepubliceerd. Een creatief-kritische kruisbestuiving, dus, bestaande uit een interview en een gedicht.
 
In deze aflevering: Asha Karami koos voor de regel ‘o- mijn vriend – deze wereld is niet de echte’ uit ‘ik heb mij met moeite alleen gemaakt van Hans Lodeizen. 

Met deze regels schreef Asha het onderstaande nieuwe gedicht. Waarom? Zie hier het interview!

 

als ik ga, moet ik naar de laatste zomer

 

een nacht liet ik haar naar binnen

klimmen door mijn slaapkamerraam

haren verward, de geur van zweet en rum

ze had ‘city boy’ getatoeëerd op haar biceps

 

ze fluisterde ‘soms vergeet ik dat god

ons iets heeft beloofd..’

onze relatie was er een van aanmoediging

misschien hadden we meer genoten als we wisten

dat elke dag beter zou zijn dan de volgende

‘..en dat is de dood’

 

vanaf onze galerij telde ik welk raam van haar was

ik wist niets over ruimtelijke ordening of kankerpoëzie

 

in de binnenstraat volgden we de vrouw in rode nachtjapon

zij leerde ons dat de tijd een illusie is die ons afsnijdt

van de ongelimiteerde realiteit rondom

het klokkijken ontleren om te kunnen zien wat we zijn

we hadden meteen spijt toen de twee politieagenten haar afvoerden

 

in de weekenden op skeelers naar het basketbalveldje bij nellestein

ik wilde mijn zonnebril niet af doen

 ‘o- mijn vriend – deze wereld is niet de echte’ op een pilaar onder de a9

 

een korte tijd hield ik telefonisch contact

maar ik merkte dat ze mij nooit zelf belde en ja

ik had haar eerder niet nodig en ik heb haar nu ook niet nodig

niemand heeft het recht om gelukkig te zijn zij ook niet 

 

tegenwoordig ruikt niets meer naar zichzelf

ik weet welke dagen ze werkt en soms reken ik bij haar af

 

Lees meer van

Worst

Door Myilln

  ‘Ze stroopte het vel zo van de hond, nadat het had geweekt in het water van de wc-pot’. Dat had een man eens gezegd. Hij woonde in Huntsville, Louisiana, in een klein huis van hardboard plastic. De man zag teckels uit wc-potten steken in een rijtje toiletten, in een hotel vlakbij zijn hardboard huis. […]

Lees meer uit de categorie

Vers in de etalage

Door Tyche Tjebbes

XII we zaten thuis en aten boterhammen met mosterd ik lag schuin tegen je aan als een omgevallen hockeystick je kuste mijn kruin en ik dacht aan roos we lachten om de talking heads op tv heel even bevrijd door de gedachte dat ons in ieder geval dát lot bespaard zou blijven —

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper