De Duellist: poëzie van Steff Geelen

Door
24 juni 2020

Ik houd van u, OK boomer

Ik vraag al mijn vrienden
hun taal voor mij te ontmaskeren
maar niet aan u
u bespaar ik de kolossale
ondergang van het ongemak. Non-binair zijn
is leuk voor in mijn vrije tijd.

Ik leg mijn handen
als kommetjes om mijn borsten
en zeg toe maar, huil maar
ze zeggen me niets.

In het mannentoilet kijken mannen
die op mijn vader lijken me aan
alsof ik over Duchamps ready-made heb gezeken:
ik de grammaticale error
in de onberispelijke zin
van mannenlichamen
achter pisbakken. 

Het zit zo: al mijn vriendinnen veranderen
gestaag in vrienden en ik vraag me af wat dat over mij zegt
of dit verlangen, zoals u vreest
in tweedehands vorm verkrijgbaar is
of we weer moeten spreken over een virus
en uw kinderen zullen besmetten
in onze Balenciaga-gowns with red corsages.

Ik wil plat
opdat ik meer licht reflecteer
en u zult zeggen dat ik straal.

Het volk was altijd gewillig vlees
een lijf om in te snijden
maar ik noem dit litteken een plaats
om elkaar opnieuw te ontmoeten
de handen aaneen te rijgen: als ik de sprong waag
springt u dan ook van uw zekerheden?

Ik kan niet aan de dokter
mijn vader, de minister-president
vragen wat zij van mijn borsten vinden
alvorens een knoop door te hakken
dit is geen publieke kwestie
er zijn veel dingen waar we alleen in staan
u en ik, wij zijn eenzaam, boomer
en dit is een arena
ons vurig duet.

Nu hoop ik dat u uw vinger
van de trekker en op mijn lichaam legt
begint met iets dat op aaien lijkt. 

 

Dromen leer je niet van dromers 

Op het kruispunt staat een groepje jongens
vuur te vreten, in hun zakken slapen huissleutels
die morgen als wapens ontwaken, krassen initialen
& swastika’s in de rode lak van hun vaders auto.

De kat die ik net nog kroelde, haalt nu
een voor een babykonijntjes uit het nest, jongleert ze
op haar klauwen, breekt de nek. Door
de straten trekken meisjes

de hardware van hun lijf aan de snijtanden
de puberteit door: het gebit een prognose, bankschroef
waarin melktanden vergruizen.

Ik draag een mollenpoot
als amulet rond mijn nek, om me
uit iedere situatie een weg te graven. Kijk toch

hoe we ons voortbewegen
dit wankel heen en weer
ieder nieuw begin aangehaald dan doorgestreept.

Op de savanne danst een paard op stelten een pas de deux
met een troep leeuwen tot ze bekaf
voor het laatst met haar wimpers knippert
door de knieën zakt; de ogen helder, de nek gevlekt
en aan stukken gereten.

Te pletter vallen is ook een vorm van verweer
een moedertaal
iets om aanleg voor te hebben.

Lees meer van

Mijn ooms stonden op het dak en bliezen op hun bazuinen

Door

‘Mijn ooms stonden op het dak en bliezen op hun bazuinen’, hoorde ik mijn vader ’s avonds laat een keer tegen mijn moeder zeggen. Ik had allang moeten slapen, ving een paar flarden van hun gesprek op, ‘ooms’, ‘bazuinen’, ‘dak’, en sliep in. Zo geheimzinnig was het dat ik nooit verder heb durven vragen, maar […]

Lees meer uit de categorie

Het kortstondige en niet geheel onaangename tijdsvacuüm van Boud Bakker

Door testy testerson

Door zijn rechterarm op de juiste manier in een hoek van negentig graden te houden, kon Boud Bakker zijn bicep als een ongeduldig molletje kopjes laten geven tegen de binnenzijde van zijn met Clinique anti-blemish solutions clearing moisturizer ingesmeerde huid. Gedurende de eerste twintig minuten nadat de intercity station Utrecht had verlaten en richting Assen […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper