De innerlijke tuin

Door
26 oktober 2020

‘De innerlijke tuin’, Roos Vink

Roos Vink is een kunstenares en muzikante uit Groningen. Ze groeide op in Emmen en studeerde aan de Groningse kunstacademie Minerva, waar ze zich specialiseerde in illustratie.

Hoe kwam je op het idee om ‘De innerlijke tuin’ te maken?
Er was geen directe aanleiding voor dit werk. Vaak ontstaan mijn werken uit een thema dat al lang in me borrelt of word ik overvallen door een duidelijk beeld met een bepaald thema. In dit geval was dat de kracht van dat wat je aandacht geeft. Hierbij denk ik aan gedachtes, ideeën, overtuigingen en emoties. Hoe bepalend die zijn voor hoe we ons leven ervaren. Wanneer je zorgvuldiger en bewuster kunt bepalen welke ‘zaadjes’ je plant en vooral hoeveel ‘water’ je ze geeft, heb je naar mijn idee een krachtig hulpmiddel in handen. Die krachtige werking heb ik geprobeerd uit te beelden in dit werk. Zelf (en ik denk ik niet alleen) vind ik het nog niet altijd makkelijk om zorgvuldig en bewust om te gaan met dit proces en ben ik snel geneigd om het oude, vertrouwde te voeden wat niet altijd dienend is. Toch probeer ik steeds wat bewuster te ‘tuinieren’. In dit geval het onderhouden en verzorgen van mijn binnenwereld of tuin en daarmee mijn beleving van de wereld. Het bewust bekijken welke planten er staan en waar de grond extra voeding kan gebruiken. We zijn wie we zijn. De tuin is er al, maar het zaaien, het voeden en de beleving ervan zijn aan ons.

Aanvankelijk dacht ik dat het innerlijk hier versterkt werd door een soort pil. Hoewel het proces van inname niet helemaal realistisch is, vroeg ik me af of je dit werk ook kon lezen als commentaar op medicijnen of op bepaalde types drugs. Hoe zie jij dat?
Hoewel ik zo mijn ideeën over medicijnen heb en vooral de wereld erachter, ga ik met dit werk hier niet zozeer op in. Pillen zijn iets ‘externs’ en ik doel juist op iets wat intern ontstaat. Ik kan me voorstellen dat het zaadje in dit werk visueel gezien wel lijkt op iets van buitenaf, maar ik bedoel het als iets wat we in onszelf cultiveren, iets wat alleen wijzelf in onze belevingswereld kunnen toelaten.

Mijn lievelingstool is, heel simpel, het omzetten van het beeld in negatief. Dat levert altijd verrassende kleurencombinaties op

Werk je eigenlijk graag digitaal? We kennen je vooral van analoog werk.
In eerste instantie grijp ik het liefst naar de kwast, pen of potlood, maar wanneer ik snel een kleurcompositie samen wil stellen, vind ik digitaal fijn werken. Ik moet toegeven dat digitaal werken niet mijn sterkste kant is en dat ik het niet kan vergelijken met werk van veel digitale artiesten, maar zo nu en dan is het een welkome afwisseling. Het fijne is dat ik heel snel kan zien hoe kleuren samengaan en ze snel kan veranderen. Mijn lievelingstool is, heel simpel, het omzetten van het beeld in negatief. Dat levert altijd verrassende kleurencombinaties op waar ik zelf niet snel op zou komen. Logisch misschien, omdat het de complementaire kleuren oplevert van de kleuren die je normaal veel gebruikt, maar toch. Magisch.

Wat kunnen we van je in de nabije toekomst verwachten?
Dit kan ik helaas nog niet helemaal concreet zeggen. Ik zit in een tijd waarin ik weer wat nieuwe onderwerpen aan het verkennen ben. In elk geval wil ik graag doorwerken aan mijn schilderijen die uiteindelijk hopelijk samen kunnen komen in een expositie. Ook ligt er een eigen geschreven en geïllustreerd verhaal op de plank, waar ik nog de juiste bestemming voor wil vinden. Verder zijn er wat muziekzaadjes geplant, die misschien nog uit gaan komen. Nog even kijken wat ik water ga geven.

 

Lees meer van

Zomerkaping: Elise Kiambi en Lybrich Wieringa

Door

Afgelopen augustus reisde de redactie van De Optimist af naar Gent, om daar een bezoek te brengen aan de jaarlijkse Zomerkaping, georganiseerd door Creatief Schrijven: een literaire werkweek waar jonge beeldmakers en schrijvers de kans krijgen samen nieuw werk te maken. Onder hen waren  dichter en spoken word-artiest Elise Kiambi en beeldmaker Lybrich Wieringa. Vandaag […]

Lees meer uit de categorie

I wanna name when I lose 

Door

1. nice— niks heb ik je te vertellen voel me dagelijks lekker sterfelijk werkloos in alle toekomstvisioenen kom ik naar je toe: groen en dik sluipend gifgas in een kinderfilm feit— een reis naar het nabije buitenland voor goedbedoelde maar technisch slechte seks is zonde van de brandstof en zonde van de relationele hypothese weetje— […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper