Proza

De pornomonitor

Door Marco Knijnenburg | beeld: Zep de Bruyn
18 januari 2021

Er stond een vrij nieuwe Volkswagen Passaat voor de bewakingskeet. De gammele Opel Kadett van mijn collega Bert die ik daar had verwacht ontbrak. Misschien had hij die Passaat gewonnen bij het klaverjassen, want daar was hij naar eigen zeggen zo goed in als de tyfus. Bert had tijdens onze diensten bij alles wat ik zei dubbelzinnige opmerkingen. ‘Dat zei mijn vrouw ook vannacht.’ zei hij vaak. En dan zei ik dat hij geen vrouw had. En dan zei hij dat het daar niet om ging. En dat ik een lul was.
Ik opende de deur van de keet en stapte naar binnen. Daar zat Hank, onze coördinator. Het leek erop alsof iedereen in de beveiligingsbranche graatmager was. Hank, Bert en ik waren het bewijs. Behalve dan dat meisje van de bedrijfskleding dat mij een halfjaar geleden van een uniform voorzag. ‘Bij jou zijn alle verhoudingen zoek,’ zei ze. Ik kon de jongedame geen ongelijk geven. Ik heb inderdaad een afwijkend lichaam. Want het soort van politie-uniform dat ze mij aanmat, was nog steeds te kort en te ruim. Het waren confectiematen zei het meisje. Zij had zelf ook een afwijkend lichaam. Ze had enorm dikke benen en een nog dikkere kont. Ongelofelijk dat ze kon slagen voor een spijkerbroek. Vreemd genoeg was haar bovenlichaam slank met een goed stel borsten. Maar verder was iedereen bij ons net iets te dun. Geen idee of dat een vereiste was in de beveiligingsbranche.
Hank zat op een van de ongemakkelijke stoelen voor de tafel met de vijf monitoren waarop beelden waren te zien van het bouwterrein dat wij bewaakten. Iedereen van ons bedrijf wist dat deze bewakingsoperatie een wassen neus was. Wij hadden niet genoeg mankracht om zo’n enorme bouwput te beveiligen. Maar we deden alsof we wisten wat we deden.
Hank ging er prat op dat hij Henk met een a heette en zei keer op keer dat je zijn naam anders uitsprak dan de Nederlandse versie van Hank omdat het een soort slepende, Amerikaanse a was die zelden voorkwam in het Nederlandse taalgebied. Maar ik hoorde geen verschil.
   ‘Henk. Jij hier?’
Ik zei altijd gewoon Henk zonder Amerikaanse a en hij had het nooit gemerkt.
   ‘Bram…
    Heb je Bert nog gesproken?’
Ik schudde van niet. Hank zat ontspannen in de ongemakkelijke stoel met zijn handen in zijn nek en keek af en toe naar de beeldschermen. Hij droeg representatieve burgerkleding met een slordig gestropte das. Hank rookte zoals altijd een Van Nelle shagje. Het pakje stak uit zijn borstzak waar ook twee balpennen aan zaten geklemd. Er zat iets vlassigs boven zijn bovenlip. Ik opende de archiefkast en pakte vijf nieuwe TDK-videobanden waar ik routineus het plastic van verwijderde. Hank pakte ook een paar videobanden uit zijn rugzak die naast hem op het linoleum lag. Hij bood mij er een aan en zei: ‘Speel deze ’s af…’
Even later keken we naar hardcore porno op monitor 1. In zwart-wit weliswaar, want wij werkten met zwart-wit beeldschermen. Ik vroeg me af wat Hank hiermee wilde bewerkstelligen.
   ‘Dit zijn de banden van Bert.’
Hij greep met twee handen in zijn rugzak en haalde er een aantal videobanden en een paar kleine flessen sterke drank uit en zette die op de tafel met de monitors.
   ‘Weet jij hier iets van?’
Ik schudde van niet maar mijn blik richtte zich vrijwel direct weer naar een blonde dame die met behulp van twee vadsige mannen haar hoogtepunt leek te bereiken op monitor 1. Bij nader inzien stelde ik vast dat de vadsige mannen het meeste profijt hadden van deze situatie. We hadden geen geluid op de monitoren. Maar een TV of monitor trekt op een of andere manier altijd de aandacht in een ruimte.
   ‘Wodka.’
Hank hield demonstratief een flesje omhoog.
   ‘Wodka en porno…’

Ik voelde me niet ongemakkelijk want het was niet van mij en als hij dacht dat het wel zo was, vond ik het ook prima. Ik heb een keer bij Hank in de auto gezeten in zijn oude Toyota Corrolla, en toen draaide hij steeds dat nummer van 2 Unlimited en zei hij steeds: ‘Lekker nummer, man!’ En dan knikte ik emotieloos.
   Hank nam een trekje van zijn shagje. Ik dacht zijn laatste, want er was nauwelijks sprake van iets zichtbaars tussen zijn bruine nicotinevingertjes dat iets met tabak te maken had. Toen nam hij opeens snel nog een trekje en drukte alsnog iets uit in de overvolle asbak. Soms maak ook ik verkeerde inschattingen.
   ‘Bert zei dat jullie tijdens diensten wodka dronken en naar porno keken op de monitoren.’
Hank blufte. Ik had mijn handen in mijn broekzakken zitten en was niet van plan deze onverschillige pose op te geven. Hank probeerde me in te schatten middels een indringende blik. O, leek me op dit moment de beste reactie.
   ‘O.’
Hank draaide vrijwel direct nog een zware Van Nelle en had hier overdreven veel aandacht voor nodig alsof hij mij vergeten was. Ik pakte nog een paar videobanden uit en legde de etiketten op tafel. Ik schreef met een van de zwarte stiften uit mijn borstzakje: 12 november 1995 – 22:48 op de etiketten. Toen plakte ik de etiketten op de nieuwe banden en drukte op alle videorecorders eject in. De gebruikte banden legde ik op de tafel waar de monitoren stonden. De pornoband gaf ik terug aan Hank, die zijn peuk aanstak terwijl hij de overige banden van Bert doornam. Op het moment dat ik de nieuwe banden in de recorders wilde doen zei Hank:
   ‘Speel deze ’s af…
   
 Klassiekertje.’
En Hank gaf me weer een VHS-band.
   ‘Om te weten wat er in die lul omging…’
Ik stopte de band in recorder 4 om hem in verwarring te brengen en drukte op play. Al snel zei Hank:
   ‘Spoel ’s door.’
Ik spoelde even door en drukte weer op play. Binnen een paar seconden zagen we een jongedame met enorme borsten een man met veel lichaamsbeharing de dag van zijn leven bezorgen.
   ‘Hatsikidee!’
Hank deed het shagje in zijn mond en klapte enthousiast in zijn handen en ging ontspannen achterover zitten. Weer met de handen in zijn nek zoals ik hem aantrof.
   ‘Hier krijgen we een stijve plasser van, he Bram?’
Ik keek uitdrukkingsloos naar monitor 4.
   ‘Dit doet me aan mijn studietijd denken!’
   ‘Welke studie was dat ook alweer, Henk?’
Hank keek me niet aan. Hij genoot van de prestaties van de rondborstige jongedame.
   ‘Lts, jongen. Ik heb lts gedaan.
    Gouwe handjes.
    Ik had mavo kunnen doen, zeiden ze…
    Misschien zelfs havo…
    Als ik maar van mijn eigen kracht uitging, zeiden ze.
    Maar lts dus.   
    Glansrijk.
    En even tussen ons…’
Hank keek me samenzweerderig aan alsof de keet vol zat met mensen die dit absoluut niet mochten horen. Hij wenkte dat ik dichterbij moest komen zodat hij het geheim in mijn oor kon fluisteren. Ik bleef staan om de situatie zo ongemakkelijk mogelijk te maken.
   ‘Wat ik met de vrouwtjes heb gedaan…’
Hank keek me grijnzend aan alsof hij een vraag van mij verwachtte. Ik bleef hem emotieloos aankijken. Mijn vertrouwde blik. Hij lachte nu hardop.
   ‘Man, man, man…
    Alle standen van de regenboog…’
Volgens mij zaten er niet zoveel meisjes op de lts in de jaren tachtig. Maar ik heb mavo gedaan, dus ik heb het niet persoonlijk vast kunnen stellen.
   ‘Zo, zo.’
Hank was naar objectieve maatstaven lelijk te noemen. Of op zijn minst onooglijk. Kon me dan ook niet voorstellen dat hij vijftien jaar geleden een aantrekkelijke puber was. Hij zal het waarschijnlijk van zijn vlotte babbel gehad moeten hebben.
   ‘En daarna natuurlijk interne cursussen binnen
    het bedrijf, maar toen was het meteen neuken
    geblazen.
    Alle standen van de regenboog…’
Hank keek weer naar monitor 4. Zonder aandacht voor mij zei hij:
   ‘Ze noemden me Rambo.
    Van Sylvester Stallone.
    Die was toen populair.
    Op school.
    Die LTS.
    Heb me echt onsterfelijk gemaakt bij de vrouwtjes.’
Hank knipoogde naar me met een grijns en knikte vervolgens naar monitor 4 waar weer een andere enthousiaste jongedame onder handen werd genomen door een bereidwillige postbode of zoiets 
   ‘Zoiets, Bram.
    Daarom noemden ze mij Rambo…
    Ik gaf nooit op.
    En ik liet me niet in de maling nemen.’
Dit gesprek duurde veel te lang, maar het kon mij niet lang genoeg duren. Op een vreemde manier had ik het voor het eerst naar mijn zin op mijn werk. Ik zei bij wijze van aanmoediging:
   ‘Vandaar die bijnaam.
    Gezien je prestaties op vrouwtjesgebied.’
Volgens mij was er weinig aandacht voor de vrouwtjes in Rambo. Hank leunde nog steeds tevreden achterover met een geile grijns op zijn kalende kop terwijl hij naar pornomonitor 4 keek. Hij bleek nog vunziger te zijn dan mijn collega Bert. Op een hele trieste manier dacht Hank dat ik onder de indruk van hem was. Ongelofelijk wat een beetje porno los kon maken bij een coördinator van een middelgroot beveiligingsbedrijf ergens in de Randstad.
   ‘Bert is op staande voet ontslagen…’
Hank was zich opeens bewust van zijn verantwoordelijkheid en richtte zijn gestrekte armen met gespreide vingers vol afkeer naar monitor 4 met de jarentachtigporno.
   ‘Want dit kan natuurlijk niet!’
En toen zwaaide de deur open en stond er een klein scharminkel in een te groot beveiligingsuniform achter ons. Hank draaide zich naar onze gast en zei:
   ‘Welkom, Annabel.’
Hank hoopte dat hij op een draaistoel zat, want hij maakte een vreselijk krassend geluid op het linoleum dat diep in mijn ziel doordrong. De jongedame die binnenkwam, zag eruit als een twaalfjarig jongetje  
   ‘Bram, dit is Annabel.
    Je nieuwe collega.’

Hank toverde een geforceerde vaderlijke glimlach op zijn ingevallen gezicht met dat vlassige snorretje en het dunne haar. Annabel en ik schudden elkaars zweterige handen. Annabel keek naar pornomonitor 4. Een beeldscherm in een kamer trekt altijd de aandacht. Laat staan vijf van die apparaten. Hank deed de wodka en de videobanden in zijn rugzak en stond op. Ik lette even niet op en binnen een fractie van een seconde stond Hank opeens vlak voor me en keek me aan alsof hij verdovende drugs van me had gekocht waar hij niet erg tevreden over was. Hij was een kop kleiner dan ik.
   ‘Heb je mijn Passaat gezien?’
Ik schudde mijn hoofd.
   ‘Nieuw…
    Van de zaak.’
Hank glimlachte naar de nieuwe medewerkster, liep naar de deur van de keet en verdween na een populaire groet. Ik duwde de nieuwe videobanden in de recorders behalve die van recorder nummer 4 en drukte op record bij de overige machines. De jongensachtige jongedame keek nog steeds gefascineerd naar monitor 4.
   Ik zei dat de meeste nachtbewakers het niet lang volhouden. Alles op geruststellende toon natuurlijk. Misschien was ze wel angstig voor haar eerste werkdag. Of nacht, in dit geval. Ik zei dat de meeste nieuwelingen honger krijgen tussen twee en drie uur ’s nachts en dat zij daar rekening mee moest houden, maar dat ze vooral niet te veel moest eten omdat je daar juist moe van werd. Daar was onderzoek naar gedaan door het Pentagon. Deze mentorrol beviel me wel. Het jongensachtige meisje zei dat ze nooit veel trek had. Ik moest dit soort dingen vertellen aan nieuwe medewerkers volgens de vakbond, anders leerden zij de fijne kneepjes van het beveiligingsvak nooit. Ik ging op de andere ongemakkelijke stoel naast haar zitten en we keken naar een vrouw die via de achterdeur gepenetreerd werd door een man met een tepelpiercing en een overdreven behaarde buik. Buikmans ging na deze daad waarschijnlijk gewoon naar huis en zette daar een plaatje van Paolo Conte op en schonk een glaasje Sauvignon Blanc in voor zichzelf en zijn echtgenote die net thuis was gekomen. De kinderen waren godzijdank al naar bed. En ze bespraken hoe hun dag was geweest. Zijn vrouw had een zware dag gehad bij de makelaardij. Maar hij toonde alle begrip. Hij was haar rots in de branding.
   Het jongensachtige meisje en ik staken gelijktijdig een sigaret op. Zij een Marlboro van die cowboys en ik een Camel van die krullerige avonturier. We keken zwijgend naar pornomonitor 4. Ik hoorde haar inhaleren door dat kleine keeltje. Zo stil was het op de bouwplaats in Wateringen. Op de overige monitoren gebeurde er weinig. Bewegende beelden trekken altijd de aandacht in een ruimte.

 

 

 

Over de auteur

Marco Knijnenburg ging, na zes jaar bij een familiebedrijf te hebben gewerkt, naar de Filmacademie in Amsterdam om regisseur te worden. Na zijn afstuderen verliep alles aanvankelijk voorspoedig, tot hij erachter kwam dat hij liever thuiszit met een laptop op zijn schoot. Hij werkte aan veel projecten die uiteindelijk niet van de grond kwamen – hoewel twee scenario’s van zijn hand zijn verfilmd, en uitgezonden door de VPRO. Op het moment woont hij met een vrouw en een hond in Den Haag.

Over de illustrator

Zep de Bruyn is een tekenaar en visueel ontwerper. Hij is ook redacteur bij De Optimist. www.zepdebruyn.nl is zijn website, @zepdebruyn zijn Instagram.

Lees meer uit de categorie Proza

Stijlestafette: Mannenpraat

Door Evelien Flink

Voor onze themamaand De Stilist vroegen wij deelnemers van De Stijlestafette om een variatie à la Queneau op onze oertekst te schrijven. Zeg? Hm. Lukt het? Hm. Nou? Hm. Misschien kun je beter – Au! Godstyfus! Gaat-ie? Nee, goddomme. Fuck, m’n duim. Kijk die snee man! Laat mij dan – Jezus, ’t bloedt als een rund! Hier, […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper