Poëzie

Poëzie: Shabnam Baqhiri

Door Shabnam Baqhiri | beeld: Bobbi Oskam
15 januari 2021

Mensenmeeuw 

Gelaten meeuwen. Niemand ziet ze nog. 
Niemand hoort ze nog. 
Voelen doet de mens niet meer. 
Ik ruik verbrand.
Eén vleugel twee vleugel.
Als wind nagedaan kon worden dan deed deze meeuw wel heel erg zijn best. 
Snavel zo groot als mijn hand, één vinger twee vinger drie vinger vier vinger vijf vinger geen. 
Poten, zo lelijk als aan elkaar gekleefde pepernoten. 
Elk jaar weer discussie, wel of geen verbrande pepernoten. 
De meeuw vliegt niet.
Wil de meningen niet zien. 
De meeuw loopt op lelijke poten. 
Zo traag als de hel je laat branden. 
Meeuw plus meeuw is mooi, met lelijk, gedeeld door mensen die hun mond niet willen houden keer mij de rug toe met je meeuwenlichaam, niet vliegend naast elkaar, schietend op elkaar zoals de meeuwen die ik voor me zie schieten.
Ze raken mijn poten. 
Ze vinden me lelijk, maar ik zie de voorspelling, toekomst breekt ons, nee toekomst geeft ons, geeft ons reden om kapot.


Protestbrei 

Ik loop hier in de kou, verlaten door mijn angst, alleen.
Mensheid houdt van haat en woestenij, leraar in protest.
Dan liever alleen gelaten door de kou, o nee, de angst.
Verlang niet zo naar stikken voor de stof, te laat gestikt oké? Hand op been, hand op hand, hand in hand, zwevende bergen.
Te koud voor hoge bergen, angsthaas alarm gaan af. 
Dikke brei protest van lichaam vermenging in mijn huis. 
Huis op huis op bouwprotest op hier mag geprotesteerd worden. 
Laat je maar niet zien, hou je kalm, jouw hoge bergen in zicht. 
Herhaal met mij ons lied, hooggeëerd publiek, zing mee met wat ik schreeuw. 
Minder boeren die mij uit jou halen.

 

 

Takken en shit

Bomen met takken hebben niks te melden.
Niet in mijn gedichten.
Ze voegen niks toe.
Geen mening.
Geen vorm.

Lelijk maar o zo mooi.
Men zegt gooi takken in je gedicht.
Ze zeggen haal het erbij alsof het iets tegen je zegt.
Takken en shit zijn belangrijk, dat is wat ze zeggen tegen die ene dichter die alles al weet.

 

Gelakte nagels

Hij houdt niet van haar.
Zij houdt niet van hem.

Wat zijn ze voorspelbaar.
Wat zijn ze ongekend gemeen.

Ze houden van zichzelf.
Niemand hebben ze gekend.

 

Vliegeraar 

Je ziet ze vliegen.
Dat is wat ze zeiden.
De mensen op de berg.
Ze keken omhoog.
Daar vlogen hun angsten.
Ze daalden neer.
Omhelsden de mensen op de berg. Ze stikten tot ze niet meer konden doen alsof de doden hen kwamen halen. Voorheen zouden ze vechten. Vergeten waren ze niet de tijden waarin ze hadden geleefd.
Wij hadden de berg gevormd.
Nu gaan ze weg.
Nemen alles mee.
Alsof het hier fucking Volendam is.

Over de auteur

Shabnam Baqhiri studeert aan de opleiding Writing for Performance aan de HKU. Ze schrijft onder andere toneel, proza en poëzie. Haar werk kenmerkt zich vaak door universele thema's en actualiteiten, die ze aan haar eigen ervaringen verbindt. Hierdoor hoopt ze de verhalen te vertellen die vaak niet worden verteld of na een tijdje worden vergeten, maar waarvan ze vindt dat ze nog steeds erg belangrijk zijn.

Over de illustrator

Bobbi Oskam studeerde in 2014 af als illustrator aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Momenteel is hij werkzaam als freelance illustrator en werkt hij aan zelf geïnitieerde projecten in de vorm van prints, grafiek, zines en korte beeldverhalen. Zijn werk laat zich typeren door een rauw, krachtig handschrift en onuitputtelijke drang naar het maken van meer beeld. Zie bobbioskam.nl.

Lees meer uit de categorie Poëzie

Vannacht

Door Robin Kramer

Vannacht komt schoonheid weer in lijnen: snelwegen, witlofbedden, haren die uit elastiek stromen. Ik droom op ethanol en vlasoogst mijn angsten, alles gladstrijken, alles glad en dan: weer lijnen. Vannacht stikken vogels in ballonnen, wrijven beveiligers hun ogen fijn en krijgen zelfs de honden de buurt niet wakker. Er gaat een lege lijkwagen langs de […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper