Kunstbende #1: Agata Dohne

Door
31 maart 2021

Kauwgom

Het is nu oktober en ik ken je een jaar
een jaar min jagende dagen

De oliebollenkraam hebben ze weer opgezet.
Het warme sop druipt van de stacaravan
Een paar wespen likken de suiker van de vitrines, boter smelt

Eigenlijk ken ik je geschat twee maanden en misschien zelfs minder

Het is 2018. Naast de kraam op spuimarkt, stomen mensen poedersuiker, sta ik.
Ik neem een oliebol zonder krenten, zonder suiker zonder olie zonder bol. In plaats daarvan rook ik een sigaret en wacht op de avond. Wachten op zomer duurt altijd te lang. Ik word geappt: ‘Nog even mijn oliebol opeten en dan zie ik je!’
Mijn handen trillen, mijn rug begint te rillen.
Jongens op brommers snuiven poedersuiker.

Toen ik jou had, dacht ik dat ik had wat ik had ik had niks
En wie weet, wat nog meer
Niet
Niets was
Jij nam mij niet maar dronk me op ik
nam groene thee je dronk sloom
Laatst vond ik het zakje van precies die thee van precies die nacht van precies die smaak in precies die jas is me niet ontgaan hoe ik zei
Ik zei het zal toch niet maar het
ziel en ik viel met mijn jas de textielbak in
De jas kan me niet schelen meer maar het zakje
ben ik vergeten te onderscheiden is het papier niet is het jij niet het valt onder meer
Onder rest.

2019, een zomer die plaatsvond.
Ik sta in de rij van de eerste en de laatste kraam van het jaar – Leiden.
Ik koop een appelbeignet en toen ik voor de tweede keer in de rij stond,
glimlachte de kraamboer naar me. Ik lach terug.
Met geld kan je alles kopen.
Papa betaalt en we lopen door. Enige dagen later, het is 31 december, reikt de rij van het treinstation tot bijna mijn therapieoord.
Het jaar gaat voorbij en mensen passeren, maar mijn oliebol heb ik in ieder geval al gehad. Twee op één dag zou hetzelfde kunnen zijn als 2018 inhalen.

Eén jaar was het –
min het jagen min de dagen
In bed op bank op kleed
Ik kleed me uit kom liggen ik kleed me aan je bent als eerste de kamer als laatste je comfortzone uit
Een jaar dat het is en was dat het zal zijn zo
Kan af niet afsterven en ons gesprek niet wegebben,
Want de mens drinkt water uit
Overlevingsnood, wij
Drinken elkaars woorden op uit vergevingskloof.

Het is grappig hoe mensen uit elkaar groeien en jij naar mijn vrienden toe.

September is bijna oktober is inmiddels herfst
Bomen verkleuren
Ik tel de gouden blaadjes het zijn er drie
We hebben elkaar niks beloofd maar op woorden gebouwd
Streling na streling, de wind neemt je vingerafdruk mee
Het was goed tot de wind het
derde blaadje meenam en
Mij liet staan
In de zwakke gloed van de dag is het niet goud, het is oranje meer rood, de toekomst
niet rooskleurig.

De stacaravan gaat zitten. Het is januari 2021. Ik kijk vooruit.
Op school leerde ik hoe de Duitse alchemisten er in de 16de eeuw overtuigd van waren dat er vier elementen zijn:
Vuur, lucht, water, aarde.
Het vijfde, onwetende element zou goud worden, het vijfde, onwetende element zouden wij worden.
Sommigen zochten hun hele leven, ik lang genoeg,
niemand heeft het ooit gevonden en goud
heeft zichzelf ooit
verzonnen.

Lees meer van

Poëzie: Emma Zuiderveen

Door

Als gevolg van de sociale isolatie door covid-19 begonnen Emma (dochter) en Bert (vader) een kunstproject. Het idee was simpel: Bert maakte foto’s en Emma schreef daarbij poëzie die weer ter inspiratie diende voor de volgende afbeelding. Zo ontstond een bijzondere dialoog. De serie bestaat inmiddels uit negen gedichten en tien afbeeldingen; twee van elk […]

Lees meer uit de categorie

Tijdsgeest

Door Myilln

Ik zag mezelf maar zij zag mij niet! Serieus, ik bestelde bij haar -dezelfde neus, ogen, krulharen, vorm van gezicht, alles precies zoals ik- een patatje met maar geen enkele blijk van herkenning. Ze keek me alleen heel even aan toen ik expres mijn geld liet vallen op de toonbank en reageerde niet anders dan […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper