Kunstbende poëzie

Kunstbende #2: Suzanne Krijger

Door Suzanne Krijger | beeld: Martin Hooke
22 december 2021

Volwassentje worden

Je leerde me de woorden door onze handen te verwikkelen
Met alles dat buiten het ledikantje begon
Met twinkelende ogen samen lopen kende ik de naam er nog niet van
Maar we liepen er vaak langs en je zei dat
mijn letter ’S’ ooit meer dan alleen een naam zou worden

We begonnen klein
In de pauze op school
Door die ene keer dat ik zo hoog kwam op die schommel en slechts voelde dat de wereld
Een stukje groter was

Je me simpelweg
bij de hand nam

Me een dichte rugzak gaf en me echt op pad liet gaan
De deur uit
Waar mijn vriendjes me al riepen langs de hinkelbaan van stoepkrijt, de spelletjes hand in de pot
De atletiekbaan
Waar ik je nog vroeg mee te rennen, maar
‘Ah joh, dat is niets meer voor mama, en straks kijkt iedereen naar me’
En ik keek naar je en ik dacht:

‘Maar mam, jij hebt me tenslotte leren lopen’

 

‘Dus kom, laten we gewoon gaan tot we niet meer weten wat er komt
op deze platte wereld verzegelen we onze gelijke wil met handjes vast’
Laat dat spuug er maar tussen plakken, als we maar lachen’

‘En wist je dat
benen gemaakt zijn om te rennen’
‘Dat we dat vroeger ook altijd deden

En
En
En

Ik voelde me de gazelle op de steppe
En jij knikte enthousiast tevreden wanneer ik vertelde
Liet de schoolbel gaan op het goede moment
Want wat wist ik toen echt van rennen

In mijn stelschrift struikelde ik al over het woord ‘gelukkig’
Een klein beetje letter dat druppelde, maar wist ik veel van een afgezakt hart
Ik bracht de woorden onder woorden die ik van jou leerde met handjes vast

‘Kijk mam, gelukkig kwam alles goed met één ‘k’’

Nu weet ik de naam
Van het park waar we tegenover leven

Waar de speeltuin precies rechts van de boom staat
En het eerste hartje gegraveerd geschreven nog altijd tegen me praat

Ik weet steeds beter, ken steeds meer, doe dat schriftje open en herken niet altijd dat kindje meer
Ik ben achter mijn bureau de lege vellen van mezelf aan het tellen en ik snap nu
waarom jij niet meer altijd durft te rennen

Mam,

ik vraag me af hoe het stoepkrijt is weggespoeld
Want ik kan bijna zeggen dat ik een vroeger heb
Mijn gelukkig heeft een extra ‘k’,
en ik weet niet of het klopt of ik er klaar voor ben

Mam,
ik denk
dat ik opgroei

En ik vind het doodeng

 

Over de auteur

Mijn naam is Suzanne Krijger. Ik geniet ervan door onder meer spoken word woorden te kunnen geven aan alles wat mij fascineert. Omdat we allemaal zoveel meemaken, zijn die paar minuten op het podium voor mij de plek om de tijd even stil te laten staan. Ik wil jullie meenemen langs de waarnemingen en details die ik nodig vind om te vertellen, om de snelle tijd van nu, de waardering en lieflijkheid terug te vinden in de kleine, maar ook grote dingen waar ook ik als nog jonge student vaak langs kan leven. Ik hoop op het podium een kwetsbaarheid te creëren die ruimte maakt voor hetgeen wat op dat moment gevoeld of gehoord moet worden.

Over de illustrator

Martin Hooke (1988) is overdag ontwerper bij singulier sokkenmerk Alfredo Gonzales en ’s nachts een veelzijdig geïnteresseerd multimediaal maker. Zo heeft hij al creatieve paden bewandeld als muziekproducent, 3D-ontwerper, graficus, fotograaf en textielontwerper, telkens met de aandachtsspanne van een fruitvlieg. instagram: @aroundthehooke. Zie ook martinhooke.com.

Lees meer uit de categorie Kunstbende poëzie

Zo voeren wij gezag

Door Wout Waanders

Het is vloksdagmiddag. We gaan boodschappen doen. Ik blijf achterin de auto zitten. Als je er op gaat letten, zie je dat de halve wereld vol dubbelgangers zit. Zoals: Salman Rushdie lijkt precies op de poppenspeler van Samson. Ooit is er iemand geweest die zei: Je bent een belediging voor de islam. Ik kom je […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen