Kunstbende #2: Suzanne Krijger

Volwassentje worden

Je leerde me de woorden door onze handen te verwikkelen
Met alles dat buiten het ledikantje begon
Met twinkelende ogen samen lopen kende ik de naam er nog niet van
Maar we liepen er vaak langs en je zei dat
mijn letter ’S’ ooit meer dan alleen een naam zou worden

We begonnen klein
In de pauze op school
Door die ene keer dat ik zo hoog kwam op die schommel en slechts voelde dat de wereld
Een stukje groter was

Je me simpelweg
bij de hand nam

Me een dichte rugzak gaf en me echt op pad liet gaan
De deur uit
Waar mijn vriendjes me al riepen langs de hinkelbaan van stoepkrijt, de spelletjes hand in de pot
De atletiekbaan
Waar ik je nog vroeg mee te rennen, maar
‘Ah joh, dat is niets meer voor mama, en straks kijkt iedereen naar me’
En ik keek naar je en ik dacht:

‘Maar mam, jij hebt me tenslotte leren lopen’

‘Dus kom, laten we gewoon gaan tot we niet meer weten wat er komt
op deze platte wereld verzegelen we onze gelijke wil met handjes vast’
Laat dat spuug er maar tussen plakken, als we maar lachen’

‘En wist je dat
benen gemaakt zijn om te rennen’
‘Dat we dat vroeger ook altijd deden

En
En
En

Ik voelde me de gazelle op de steppe
En jij knikte enthousiast tevreden wanneer ik vertelde
Liet de schoolbel gaan op het goede moment
Want wat wist ik toen echt van rennen

In mijn stelschrift struikelde ik al over het woord ‘gelukkig’
Een klein beetje letter dat druppelde, maar wist ik veel van een afgezakt hart
Ik bracht de woorden onder woorden die ik van jou leerde met handjes vast

‘Kijk mam, gelukkig kwam alles goed met één ‘k’’

Nu weet ik de naam
Van het park waar we tegenover leven

Waar de speeltuin precies rechts van de boom staat
En het eerste hartje gegraveerd geschreven nog altijd tegen me praat

Ik weet steeds beter, ken steeds meer, doe dat schriftje open en herken niet altijd dat kindje meer
Ik ben achter mijn bureau de lege vellen van mezelf aan het tellen en ik snap nu
waarom jij niet meer altijd durft te rennen

Mam,

ik vraag me af hoe het stoepkrijt is weggespoeld
Want ik kan bijna zeggen dat ik een vroeger heb
Mijn gelukkig heeft een extra ‘k’,
en ik weet niet of het klopt of ik er klaar voor ben

Mam,
ik denk
dat ik opgroei

En ik vind het doodeng