De Toerist kort verhaal themamaand

De Toerist: Vaderwond

Door Alice Boudry | beeld: Yingda Dong
26 april 2022

‘En wat houdt je nu zoal bezig?’

De vraag struikelt over zijn lippen. Ik schraap het aardbeienijs met spikkels van de rand van het kartonnen potje. Waar hou ik me zoal mee bezig? Toen de bel vorige week het einde van mijn middelbareschoolcarrière en het begin van ‘het echte leven’ inluidde, heb ik mezelf voorgenomen om het contact met Sarah niet te laten verwateren. De allereerste keer dat ik haar zag, ging ze naast me zitten in de vijfde klas. Met een zelfzekere ‘Wat is je haar mooi ingevlochten! Doe je dat zelf?’ gaf ze een tik tegen mijn hart, dat vervaarlijk begon te schommelen. De volgende ochtend stond ik met trillende vingers voor de spiegel en kon ik me niet meer herinneren hoe ik mijn haar gisteren zo moeiteloos had ingevlochten.

‘Zaterdag is er een volleybalwedstrijd, laatste van het seizoen. Mama en Stefan komen kijken.’

Zijn been tikt tegen de tafelpoot. Is hij gespannen of eerder gehaast? ‘Klinkt leuk. Waarom heb je het mij niet eerder verteld? Dan kwam ik supporteren, nu heb ik beloofd aan Lise om op Bas te passen, zodat zij kan gaan squashen.’ Ik gok op gespannen.

Gisteren hebben Sarah en ik gepicknickt in het stadspark. We waren er samen heen gefietst, met een uitpuilende winkeltas vol chips, fruit en frisdrank. Ik dacht dat ik haar door en door kende. Hoe ze enkel kan fluiten door lucht naar binnen te zuigen. Hoe ze haar nagelriemen afpulkt als ze zenuwachtig is. Hoe haar lacht klinkt, luid en afgewisseld met hikjes. Hoe ze elke nacht heeft gehuild toen haar tante op de intensieve zorg lag. Hoe bang ze was om tijdens haar rijlessen de rotonde voor de school op te rijden. Maar hoe ze mijn handen beetpakte toen ik naar een stuk kiwi reikte, de manier waarop ze over mijn duim streek, hoe ze mijn naam fluisterde, zo kende ik haar niet.

Hij kucht en ik stel hem gerust: ‘Geen probleem, hoor.’ Vandaag wil ik dat het niet uitmaakt. Ik laat het laatste restje ijs op mijn tong smelten en beeld me in hoe het goedje in mijn maag zakt. Het past wel bij hoe ik me sinds gisteren voel vanbinnen, roze en gespikkeld. Ik wil het hem zeggen, ik wil hem vertellen over het schommelende gevoel in mijn borstkas en over hoe zacht haar hand in de mijne voelde. Ik wil hem vragen of hij zich voor Lise ook zo voelde bij mama.

‘Nou schat, ik verveel me niet, maar ik moet nog even om wijn in de supermarkt voor ik Bas ga ophalen in het kinderdagverblijf. Lise maakt vanavond bucatini all’amatriciana. Heeft ze dinsdag geleerd in de kookles. Ken je dat?’

Ik heb geen idee waarover hij het heeft. ‘Nee, ik ken dat niet.’

Hij staat op. ‘Lekker hoor. Zullen we eens maken als je langskomt. Maar niet volgende week, want dan vertrekken we naar Spanje. We zien nog wel wanneer het past. Groetjes aan je moeder!’

Hij gooit zijn lege ijspotje weg, beweegt zich aarzelend naar me toe en besluit dan een hand door mijn haar te halen. Mijn ‘Tot binnen twee weken’ botst tegen de deur aan. Langzaam smelt het roze gevoel weg. Ik beeld me in hoe mijn moeder misprijzend ‘de toerist’ zal sissen wanneer ik haar straks over dit uitje vertel. Ik besluit het voor mezelf te houden. Vandaag wil ik dat het niet uitmaakt. Ik koop nog twee potjes aardbeienijs en ren naar het stadspark. Hopelijk ben ik er voor ze gesmolten zijn.

Over de auteur

Alice Boudry (1997) woont in Kortrijk en kan bij het schrijven niet kiezen tussen proza en poëzie. In 2011 werd ze eerste bij de Davidsfonds Junior Journalist schrijfwedstrijd. Ze schrijft over het wringen van het alledaagse, over verlies en het moeizame in menselijke relaties. In 2021 deelde ze het podium met Lize Spit. Ze maakt sinds 2017 deel uit van het Collectief van de Letterzetter, een alternatieve invulling van het stadsdichterschap in Kortrijk.

Over de illustrator

Yingda Dong comes from China. He is an illustrator and currently studies at Luca School of Arts. He likes to record his life experience in different scales of drawings, when he walks in the cities that he’s not familiar with, he becomes even more sensitive to capture precious moments, and uses his illustrations to dive the audiences into an abstract world. Check for more: yingdadong.cargo.site or instagram.com/yingda_dong.

Lees meer uit de categorie De Toerist kort verhaal themamaand

De Toerist: En hij zag dat het goed was

Door Chris Kok

Ik haast me richting de dranghekken en wurm me naar de voorste rij. Aan de andere kant heeft een explosie plaatsgevonden. Een pand staat in de hens, ledematen liggen verspreid over het asfalt. De zon schijnt. Het is een mooie dag.      Ik zie rampen als onvermijdelijk. De mens snakt naar orde, probeert het […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen