De Toerist kort verhaal themamaand

De Toerist: Met het hoofd naar beneden

Door Pieter Drift | beeld: Joost Halbertsma
6 april 2022

‘Espresso drinken of bungeejumpen?’ Giulia kijkt me aan met een klein glimlachje terwijl ze een slokje van haar wijn neemt.

‘Espresso natuurlijk.’

‘Dat is jammer,’ zegt ze. ‘Vandaag gaan we bungeejumpen.’

‘Jij misschien.’ Ik sta op, leg wat geld op het tafeltje en loop weg. Ze schreeuwt me na. ‘Dat kun je niet maken. Je had het beloofd.’ Direct sta ik weer stil, draai me om en kijk in haar lachende gezicht.

‘Ga zitten en drink je espresso.’

Het liefst loop ik door de zalen van kleine musea waar ik als enige de werken kan bekijken. Nooit heb ik het idee dat ik in levenden lijve iets meemaak. Alles gebeurt in mijn hoofd. Ik neem een slok van mijn espresso.

Gisteren was ik in de Cerasi-kapel. Het meest wenselijke was natuurlijk om in mijn eentje voor de Caravaggio’s te staan, maar ik weet dat het onmogelijk is. Alle toeristen willen de schilderijen even zien. In de linkerhoek van de Santa Maria del Popolo zag ik een opeenhoping van mensen. Ik liep ernaartoe. Over de hoofden heen probeerde ik de schilderijen te bekijken. Ik kende de werken al goed, maar had ze nog nooit in het echt gezien. Een juf gaf uitleg aan een klas terwijl ze bijna niet te zien waren omdat ze in het donker hingen.

Ik probeerde eerst De kruisiging van Petrus in me op te nemen. Spijkers door handen en voeten. Drie mannen waren bezig het kruis op de kop neer te zetten. Het sterven van Petrus moest nog groter zijn dan het lijden van zijn meester. Waarschijnlijk zocht hij de overtreffende trap omdat Petrus Jezus tot driemaal toe verloochend had. Ik linkte het direct aan Benito Mussolini. Nadat hij samen met een aantal medestanders door de partizanen standrechtelijk geëxecuteerd was, werden hun lichamen op het Piazzale Lareto te Milaan gedumpt. Na de eerste verminkingen werden de lijken aan hun voeten opgehesen bij een benzinepomp. Daar werden ze tentoongesteld en zwaar verminkt door de menigte. De plek was symbolisch omdat het jaar daarvoor op dezelfde plek onder zijn regime vijftien antifascisten waren doodgeschoten.

Het lukte me door de donkerte niet de details te zien. Het leek alsof niemand er last van had. Ik wendde mijn blik af en keek naar de donkerste plek in de kerk in de hoop dat mijn pupillen wijder zouden worden zodat ik daarna meer kon zien. Toen ik naar beneden keek, zag ik het kastje waar je een euro in kon gooien om licht op de schilderijen te laten schijnen. Ik pakte mijn portemonnee en zag tot mijn geluk dat er nog een euro in zat. Direct stopte ik het in het kastje en de lichten gingen aan.

‘Oooo…’ hoorde ik om me heen. De mensen weken uiteen en gaven mij de ruimte om de schilderijen van dichterbij te bekijken. Even waande ik me de bezitter van deze twee werken van Caravaggio.  In de tijd die me gegeven was, trachtte ik naast De kruisiging ook De bekering van Saulus in me op te nemen, maar voordat ik me daar echt mee kon bezighouden ging het licht alweer uit. Ik pakte opnieuw mijn portemonnee, maar wist dat ik geen euro’s meer had. Ik probeerde door de schemer heen alle details terug te halen. Al snel zag ik alleen maar twee schilderijen in een te donkere ruimte. Niemand om me heen gooide geld in het kastje. Een slechte vorm van zuinigheid. Ik draaide me om en verliet de Santa Maria del Popolo.

Met gesloten ogen zit ik op het terras en drink mijn espresso op. Ergens tussen alle troep op mijn zolder liggen fotoboeken, die heb ik al dertig jaar niet meer gezien. Misschien zijn ze al aangevreten door de muizen. Het doet er niet toe. Ik heb ze niet meer nodig. Alles zit in mijn hoofd en na mijn dood zal alles verdwijnen. Mochten ze bij het opruimen een foto van Giulia tegenkomen dan weten ze niet wie zij is. Die foto betekent niets. Ze is geen familie, geen partner. Niemand in Nederland weet wie Giulia is. Ze klopt op mijn hoofd. Ik weet dat ze er is. Kom binnen.

‘Zullen we gaan?’

Straks hangt ze net als de maîtresse van Mussolini aan een touw, met het hoofd naar beneden. Clara Petacci bleef tot het einde aan de zijde van Il Duce. Ik ga Giulia niet volgen. Zij heeft mij niet nodig om verder te leven. Ik zeg haar dat we niet in Milaan zijn. Ze pakt haar glas en drinkt het leeg. Als ze het wil neerzetten, zie ik een druppel langs de buitenkant naar beneden glijden. Voordat het glas de tafel raakt, likt ze met haar tong de druppel weg.

Ze vraagt wat ik ga doen.

‘Ik blijf hier.’

Ze komt iets naar voren en kijkt me met een pruillip aan. Een haarlok valt voor haar gezicht.

‘Blijf zo zitten.’ Ik pak mijn fototoestel, stel scherp en klik. Giulia komt achter me staan en kijkt naar het schermpje.

‘Je lijkt op Claudia Cardinale.’

Ze begint te lachen. ‘Zo oud ben ik niet.’

Met een hand schudt ze mijn haar door de war.

‘Ciao.’ Ze kust me op mijn hoofd. ‘Morituri te salutant.’

Niemand heeft op ons gelet. Als Giulia richting het monument van Victor Emanuel II loopt en uit zicht verdwijnt, weet ik dat ik haar nooit meer terug zal zien. Het verhaal kan beginnen. Voor me ligt de typemachine van Rome.

Over de auteur

Pieter Drift (1967) studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl. Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, Tijdschrift Ei, De Optimist en Ambrozijn.

Over de illustrator

Joost Halbertsma (1984) werkt vanuit zijn studio in hartje Rotterdam met een goede do-it-yourself overtuiging. Naast illustraties maakt hij pinatas, prints, installaties van karton en ontwerpt hij regelmatig exposities. Ook is hij een van de oprichters en editors van Kutlul, een uit de hand gelopen zine voor het betere internationale autonome strip- en tekenwerk. Zie instagram.com/joosthalbertsma.

Lees meer van

De getuige

Door Pieter Drift

‘Was u laatst niet op televisie?’ Ruim een maand geleden was ik even op het journaal. De blik in mijn ogen was toen wanhopig. Heel snel vulde ik het beeld, daarna zwenkte de camera omhoog. Geen idee hoe het verderging. Met bebloede handen en knieën werd ik wakker in het huis van Marlies. Ik lag […]

Lees meer uit de categorie De Toerist kort verhaal themamaand

De Toerist – Oproep

Door Nienke van Leverink

Themamaand 2021: De Toerist We vlogen de wereld rond alsof het niets was. Ontbijt in Rome, lunch in China, cocktails in Rio de Janeiro. Dat leven kwam vorig jaar plotseling tot stilstand. We zijn benieuwd naar de ideeën van onze voormalige digitale nomaden. De Optimist vraagt jou een verhaal, gedicht of essay te schrijven voor […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen