poëzie voorpublicatie

Voorpublicatie: Merlijn Huntjens

Door Merlijn Huntjens | beeld: Guus Prevoo
29 augustus 2022

Begin september verschijnt bij Wintertuin Uitgeverij de zee zwaait terug, het chapbook van Merlijn Huntjens. Wij hebben de eer alvast een aantal gedichten uit dit chapbook voor te publiceren. 

eigenlijk liever niet

aaltje en ted hebben hun koeien
naar de zuidkant laten brengen
waar, net als hier, bijna geen ruimte voor zo veel dieren bestaat.
gelukkig woont er een jonge boer met verstand van stapels.
een boer van het nieuwe soort, een die zij nooit meer zullen worden.
als aaltje en ted hun koeien willen zien
moeten ze voortaan twee uur rijden
en omhoog kijken.

ted bewaart graag spullen
zoals de bellen die de beesten aan halsbanden om de nek droegen.
objecten die net als ted en aaltje
aan de noordkant van het eiland thuishoren
omdat ze daar aan land kwamen.

vanuit hun slaapkamerraam zien ze de nieuwe kustlijn
waarlangs de schuur stond die de zee in is gestort.
als de zee nog dichterbij komt
zullen zij ook naar het zuiden verhuizen
dat hebben ze altijd gezegd
tegen elkaar en in de brieven naar hun zonen
die al op een ander eiland wonen.

 

de maan is droog

‘je kan je op alle omstandigheden kleden behalve op hoogwater’
zei de moeder van demi vaak tegen demi.
‘hoogwater is regen die weer terug de lucht in wil
via de voordeur omhoog langs de broekspijpen
via de nek de trap op, het raam uit
en dan via het dak als een omgekeerde natte tornado de lucht in.’

op het hoogste punt van het eiland
staat een onaf gebouw in de vorm van een kubus
met daarop een koepel van grijs beton.

demi’s ogen scannen de hemel
van links naar rechts alsof ze iets zoekt.
ze blijven soms even hangen bij de maan.
ze knippert steeds twee keer snel achter elkaar 
alsof ze foto’s met haar ogen maakt die ze voorin haar hoofd opslaat.
ze zoomt in in de hoop een spiegel te vinden
die haar blik omkeert
zodat ze naar de wereld kan kijken
zodat ze al het water in één oogopslag kan zien.

 

want zo zijn mensen

als eilanders zouden weten
dat hun gekleurde landschapansichtkaarten
door mert stiekem worden achtergehouden
in de ruimte naast de slaapkamer
in grote archiefkasten
zou mert die post
zijn huis
zijn baan verliezen
de bewoners van het eiland mert en
mert het eiland.
hij zou terug moeten gaan naar het donkere lawaai
opnieuw een huis moeten inrichten
werken voor een baas
moeten samenwerken met collega’s.
er zou van hem verwacht worden vrienden te maken.

gelukkig bestaat hier geen hoofdpostkantoor
geen baas.
zijn martial arts heeft hij niet nodig gehad
sinds hij op het eiland woont.

niet naar het water kijken, niet naar het water kijken

demi wil ademhalen boven de wereld
naast een satelliet zwemmen in de ruimte 
om dichterbij de droge maan te zijn.

haar eerste woning spoelde weg
doordat de zee het eiland opat.
ze herinnert zich dat ze door het gesprongen raam
met het matras als vlot naar buiten stroomde
in haar tuin opgevangen werd door een brandweerman.

haar opgevouwen telescoop past
in de kofferbak van de sedan van haar broer
ze hangt hem aan haar rugzak
wanneer ze het dak
van haar spiegeleihuis op klimt
via de boom die vlak naast het huis groeit.

demi is het hoogste punt van het eiland.
ze kijkt naar de maan.
ze denkt dat ze daarboven iets heeft gezien:
donkere kraters als koeienvlekken
kurkdroge vlaktes, nergens gras of verrassingen.

 

In de poëziebundel de zee zwaait terug schrijft Merlijn Huntjens over een fictief eiland waar een gesloten gemeenschap woont. De mensen maken er onderdeel uit van een oud en magisch universum. De gedichten vertellen het verhaal van de teloorgang van deze oude wereld en de onzekere toekomst die erop volgt: wat is de invloed van technologische vooruitgang in een wereld van tradities en rituelen? Is er in een steeds donker wordende wereld nog ruimte voor individuele kwetsbaarheid? Dit chapbook onderzoekt hoe de eilanders omgaan met radicale veranderingen en het verlies dat daarmee gepaard gaat. 

de zee zwaait terug is hier te koop, in de webshop van Wintertuin. 

 

Over de auteur

Merlijn Huntjens schrijft poëzie en teksten voor (theater)performances. Hij probeert in zijn werk grote problemen te verzachten of behapbaar te maken door zich te concentreren op mooie, vaak onzichtbare alledaagse en absurde situaties. Merlijn vormt samen met Nina Willems performancecollectief PANDA en was driemaal finalist van het NK Poetry Slam. Hij publiceerde zijn werk in onder andere De Revisor, Tirade en Kluger Hans.

Over de illustrator

Guus Prevoo is grafisch ontwerper en mede-oprichter van het multidisciplinaire bureau Homo Ludens. Bij het chapbook 'de zee zwaait terug' werkte hij intensief samen met Merlijn Huntjens. De gedichten van Merlijn beïnvloedden zijn werk en vice versa.

Lees meer uit de categorie poëzie voorpublicatie

Voorpublicatie: Max Hermens

Door Max Hermens

Hieronder lees je een fragment uit het titelverhaal van Toch zonken ze niet, het chapbook van Max Hermens, dat eind november verschijnt bij Wintertuin Uitgeverij. De hoofdpersonages in de verhalenbundel Toch zonken ze niet zijn jong en groeien op in een dorp waar ze ieder op hun eigen wijze worstelen met klassenverschillen, armoede, eenzaamheid en sociaal isolement. Vanuit […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen