poëzie

Kunstbende #2: Anna Sophie Lautenbach

Door Anna Sophie Lautenbach | beeld: Vera Wolsink
21 oktober 2022

Dag,
Mijn naam is Anna Sophie Lautenbach, en ik ben hier om wat voor te dragen als een echte dichter. Een échte, serieus goede dichter. Weet je, ik denk dat je me eigenlijk wel kunt vergelijken met Shakespeare. Of God als God een dichter was. Daar zal ik mijn eerste gedicht maar mee laten beginnen:

ik ben een dichter
mijn zinnen zijn diep
en ik zelf ben diepzinnig
al probeer ik het niet
ik ben een dichter en schrijf over heel intense dingen
want dit is mijn roeping
en ik kan niet zo goed zingen

ik ben dichter want ik kan spreken!
ik ben dichter want ik kan denken!
denken
wat de sint jou eens wilde schenken

ik ben dichter want ik ben vrij
niet geketend aan de maatschappij
de wereld draait om maatschapmij
en mijn kleine maatschapbrein

ja ik ben van alle markten thuis
de meeste dichters treden op in cafés
ik kan dat gewoon in mijn eigen huis
de meeste hebben een publiek
maar naar mij komt niemand
want ze durven niet

ik ben te groots, te onbegrepen
ik confronteer ze met hun eigen leven

ik hield laatst een spoken word
en iemand kwam naar mij
en zei
nadat ik jou net heb gezien
weet ik precies wie ik niet wil zijn

dat is wat ik doe
inspireren, boem

ik ben een dichter, een dichter ben ik
en ik zal je zeggen: kunst is mijn ding
mijn flow die is helder
mijn tekst ongewoon
en mijn moeders kelder
is waar ik woon

Nu iets serieuzer, want na het stoere pretentieuze tienergedoe komt ook het bange tienergedoe:

de jeugd van tegenwoordig

woorden zijn woorden zijn woorden zijn woorden het lukt me niet meer om de woorden te ordenen tot een gestructureerd boek waarin ik het zo borgen kan en me niet langer bezorgd hoef te maken om…

alles wat er zich af speelt om me heen

ik ben 16 en soms denk ik
misschien als ik minder lang zou douchen
fix ik het klimaat
ik zit op school en heel soms als ik wegdroom verzin ik manieren hoe oorlog weggaat

ik ben zo klein en de wereld is groot en ik wil alles oplossen zo in mijn eentje
ik wil het niet horen maar moet het toch want als ik niet luister wordt het ook niet beter

aan honderden ragfijne spinnenwebtouwen zit ik vastgemaakt om de vrede te houden
alsof ik alleen voor de closed cases pleit
en elke stap die ik zet is heel voorzichtig want bij elke tinteling breekt het dunne touw
gemaakt van mijn eigen verantwoordelijkheid
en ik wil leven maar kan alles niet even stopzetten dus leef met een
bezwaard brein
een bezwaard hart
weggebrande plek op een
spierwit blad

Was dat niet artistiek? Bijzonder. Ik wil bijzonder artistiek zijn. Ik wil…

kunstig

heb je weleens die mensen gezien die
die foto’s plaatsen met van die vintage filters
die mensen die altijd de goede liedjes luisteren?
en hun haar is warrig op zo’n mooie manier
en ze dragen ongelezen boeken en schrijven hun stoffen tassen vol
met
op het internet gevonden quotes uit diezelfde ongelezen
boeken

en al hun kleding bevat kleurcoördinatie
maar soms
in a moment of insanity
kopen ze even iets in een andere kleur
want ja vrijheid van de kunst en je moet niet zo binnen de lijntjes leven en luisteren naar andere mensen hun gezever

je weet wel die mensen

die gewoon helemaal esthetisch perfect zijn
zulke wandelende pinterestaccounts zijn
die geen gedicht van kassabon kunnen onderscheiden
maar kunstnerds and proud zijn

van die gewetensvolle doodpraters
die kringloopwinkelbezoekende designdragers
van die godvrezend artistieke oorbellenmakers
van die sonnet 18-citeerders
die tieninhalers op engels
die altijd twee verschillende sokken dragen?
ja

zo wil ik ook wel zijn.

En nu over al deze dingen en meer:

was ik ooit echt iemand?

in zekere zin, ben ik een zwaluw
altijd rennend, altijd vluchtend
een nachtzwaluw, over de daken
altijd moe en blij en zuchtend

in zekere zin, ben ik de maan
ik maak me op zodat ik mezelf
op een moment tussen de sterren kan plaatsen
en op de wereld kan neerkijken
in mijn wapperende hemelsjaal

in zekere zin, ben ik een pistool en
schiet ik steeds weer nieuwe dingen af
steeds weer: mis, raak, mis, raak,
raak, mis, mis mijn
kogels blijven steken in het bloedend vlees en in de grijze as

in zekere zin, ben ik de opstijgende damp
van de kokende wortels
ik maak me groot en klein en wijd en dun en dans met al mijn kleine watermoleculen boven de snikhete pan,
dan verdamp ik alsof ik er nooit ben geweest, ben ik eigenlijk niemand

in zekere zin, ben ik het getal
100
net niet,
denk ik terwijl ik luister
naar papa’s jazzmuziek

totdat er geen enkele
zinnen meer zijn
om mezelf overal uit te praten

Over de auteur

Mijn naam is Anna Sophie en ik houd van dichten en van schrijven in het algemeen. Daarnaast houd ik van lezen, en doen alsof ik heel cool ben omdat ik lees en schrijf (grapje) (half grapje). Ik houd ook van de wereld en die zien en beschrijven. Van uitvinden wie ik zelf ben via mijn teksten, wat nog een heel gedoe is, kan ik je eerlijk zeggen. Ik houd van kleine vlogs maken op mijn cameraatje die voor niemand in het bijzonder zijn. Ik houd van bladzijden uit oude boeken halen en die ergens ophangen in de hoop dat iemand ze vindt. Ik hou van The Doors en films van Wes Anderson en Quintin Tarantino (cliché!! cliché!!). Ook houd ik van croissants en mijn kleine zusje. Nu weet je wat over mij! Ik ben dit jaar tweede geworden op het kunstbende young creators festival, waar ik SUPER blij mee ben. Ik vond het heel leuk om iedereen te zien optreden en wil volgend jaar heel graag weer meedoen. Mijn tekst bestaat uit 4 verschillende gedichten, de eerste een ironisch gedicht over de o zo pretentieuze geweldige dichter (ik dus), de tweede over de druk die wordt gelegd op de huidige generatie om de wereld op jonge leeftijd te verbeteren, de derde over het kunstenaarscliché (alweer ik dus) en de vierde over wie ik ben, wie ik wil zijn, en wie ik nooit ben geweest.

Over de illustrator

Vera Wolsink is een beeldmaker die het liefst haar werk het bestaan in puzzelt. Eigen beeld en tekst roepen nieuwe associaties op, reageren op elkaar en helpen een werk ontstaan door nieuwe dingen bij elkaar te leggen en ermee te schuiven totdat het past. Vera’s Instagram: @sveerwerk.

Lees meer uit de categorie poëzie

Vers in de Etalage

Door Katelijne Brouwer

Fennek Met welbehagen sloop hij rond, slinks op de kussens van zijn voeten, want hij was wakker, de anderen niet. Verse eendagskuikens rook hij, hun buik nog vol eierstruif, de veertjes nat. De woestijnvos ging naar het eerste kuiken, beet de kop eraf, hapte, kauwde, smakte en zag hoe hij draden trok van de snoertjes […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen