poëzie

Poëzie: Marijn Sikken

Door Marijn Sikken | beeld: Noortje Rap
27 oktober 2022

Ik ben wat later want ik moet even langs de abortuskliniek

Een vrouw stopt een, twee pillen in haar vagina (niet tegelijk)
en gaat naar haar werk. Ze is voorbereid, heeft matrasverband mee,
pijnstillers, haar dapperste glimlach en een paar dringende deadlines.
Geen strakke broek vandaag, in het ergste geval neemt ze een taxi.

Een vrouw wacht op de kramp. Ze is hier een keer eerder geweest: de eerste keer
leefde er niets, ze had haar bril niet op toen het uit haar vloeide. De tweede keer
– daar legt ze iedere dag verantwoordelijkheid voor af. In haar baarmoeder
wint de wasmachine aan toeren.

Ze is er goed voor blijven zorgen: foliumzuur, omega’s, geen alcohol, rustig aan
met de kurkuma. Ze denkt aan dat boek waarin het dikke jongetje per ongeluk
een nestje kittens verstikt – het is verdomme een jeugdroman. In de ruimte
tussen twee, drie zinnen verdwijnt de lucht.

Als wat binnenin haar leeft overlijdt, moet de vrouw ook een beetje dood.
Er is geen andere manier om dit recht te zetten, geen loutering na al het bloed.
De wasmachine draait een vol programma. Later legt de vrouw een knoop
in haar eileiders, keukenpapier in haar onderbroek en weet

dat dat niet genoeg is.

Over de auteur

Marijn Sikken (1990) debuteerde in 2017 met de roman Probeer om te keren (Cossee), ze werkt aan een tweede. In 2021 won zij de erotisch verhalenwedstrijd Het Rode Oor. Haar verhalen en gedichten verschenen onder meer in Tirade, Hollands Maandblad, De Revisor en De Optimist, waar zij jarenlang in de redactie zat.

Over de illustrator

Noortje Rap is een illustrator uit Arnhem. In haar werk speelt natuur een grote rol; planten en dieren, maar ook haar eigen natuur. Met fijne, fragiele lijnen en een karakteristieke penseelstreek vertelt ze de verhalen die voor haar van belang zijn.

Lees meer van

Niet goed in ziek

Door Marijn Sikken

Het eerste wat hem opvalt, zijn haar haren: lang, bruin dat te veel naar rood neigt. Hij opent de passagiersdeur van de Opel en zegt: ‘Is het al zover?’       ‘Ik wen vast.’ Ze stapt in. In de spiegel herschikt ze de pruik. Als ze hem ziet kijken, probeert ze een glimlach. ‘Hoe vind je […]

Lees meer uit de categorie poëzie

Kunstbende #3: Yulai Smits

Door Yulai Ying Smits

Anne Ze was koud Ze was er gisteren Scheen bleek in oranje lichten Keek recht mijn ogen in die dicht sloegen De blik in haar ogen, Hoe ze de ‘R’ bijna misbruikte De rollende R die nagenoeg pijn deed door het tekort aan tabak Dat ik dacht… Anne Dat ik dacht, dat wij Alleen de […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen