De Surrealist kort verhaal

De Surrealist: Hoop, de laatste

Door Bram de Ridder | beeld: Imke Bogers
31 mei 2023

I

Ik omspan mijzelf en ook die omspanning et cetera. Niet de meest betrouwbare boodschapper dus, maar wel de meest betrouwbare die je kunt krijgen, want niemand is meer mijzelf dan ik. Ik hoop dat mijn psychiater MICHAEL mijn gedichten en misschien wat andere schrijfsels als nagelaten werk zal ontdekken en wellicht een en ander zal publiceren als outsider art. Want volgens de insiders ben ik een outsider. Mijn naam is Aron Hoop. De laatste zo je wilt. Houdt U aan mij vast en U zult niet verdwijnen. Mijn overlijden is een drama, behalve wanneer je je realiseert dat alles al in dit ene moment zit. Mijn geboorte, mijn leven, mijn dood. En die van U evenzeer. En die van mijn zus Abby, die de mooiste borsten ter wereld heeft. En van m.i.c.h.a.e.l., mijn reeds gememoreerde psychiater. En van mijn moeder, en ook haar mooie borsten, en van mijn vader die in de hemel zijt. Soms hebben mensen het door, meestal niet. Dat ik genoegen moet nemen met een appartement, waarbij ik steeds in de gaten gehouden word en ik bepaalde klusjes moet doen: het zij zo. Soit. Ik hou van de geur van Mr. Muscle waarmee de schoonmaker elke week de badkamer schoonmaakt. Als hij weg is ga ik vaak even op de grond liggen. Om de geur te ruiken en te ontspannen op de koude tegels.

Over mijn gedichten: die zijn eigenlijk niet van mij. Ze hangen al in de lucht, trillen in de ruimte. Het is dus zaak goed af te stemmen en dan op te schrijven wat er door me heen gaat. Zo kwam ik ook in contact met Jim Morrison die nu overigens helemaal geen baard heeft. De meeste gedichten zijn van hem, maar de laatste tijd is er veel ruis op de lijn.

Aangezien ik veel alleen ben, heb ik veel tijd om na te denken, en aangezien ik veel alleen ben, kennen maar weinig mensen mijn gedachten. Het is dus ook te hopen dat iemand, en dan is dit misschien ook een verzoek aan MICHAEL – ik weet dat je meeleest – die ik hoog heb zitten ondanks het feit dat hij psychiater is, dat iemand zowel het meest toegankelijke als het minst toegankelijke van mijn werk bundelt en wereldkundig maakt.

Mijn foto hoeft niet op de achterkant. De titel: Hoop, de laatste. En de eersten zullen de laatsten zijn, zoals andere profeten reeds zeiden. Nog een ding: snapt U wel dat mensen die weinig alleen zijn, weinig goede gedachten kunnen bedenken? Sociale vlinders kunnen slechts fladderen. Fladder fladder.

II

Ik weet nog goed wat de eerste tekenen waren. Het regende vee. Niemand zag het, maar ik zag koeien uit de lucht vallen, zwart-witte Holsteinkoeien, rode Blaarkoppen met hun witte kop, en een aantal waarvan ik de naam niet wist. Ze bleven maar komen, sommige maakten salto’s, maar ze kwamen uiteindelijk op de grond terecht, werden doorzichtig en zakten weg in het asfalt. Het duurde een minuut ofzo, genoeg voor duizenden koeien. Die nog steeds ergens ondergronds grazen. Er moeten daar dus weilanden zijn. Diep in de aarde wordt herkauwd, dat is het geluid dat je hoort als het stil is.

Het enige doel is alles te voelen stromen. Als het niet stroomt voel je je dood. Met haloperidol voelde ik me dood. Met olanzapine voelde ik me dood en moe. Als je zegt tegen een psychiater: ‘ik word suïcidaal van deze medicijnen,’ dan worden ze niet meer voorgeschreven. Dat is mijn Geheimtip (op z’n Duits uitspreken). Ik werd er ook echt suïcidaal van, daar niet van. Ik hou van niemand zoveel als van mijn zus Abby.

Sommigen denken dat het meervoud van vrijheid vrijheiden is, maar het is vrijheden. Je moet je eigen demonen volgen. Dat is wat Jim me als eerste influisterde. Follow your own demons Aron man. Ja, ik verstond eerst ook Iron Man.

Abby heeft de mooiste borsten, waar ik vanaf moet blijven ook al heeft zij mij leren zoenen. Ik voel ze alleen als we elkaar omhelzen. De rest van de wereld mag branden in de hemel. Zo hadden we dat afgesproken. We lagen in bed en het was warm en donker onder de dekens. Abby vertelde geheimen over jongens uit haar klas en over andere meisjes. Als we geschreeuw hoorden deden we elkaars oren dicht met onze handen en praatten we erdoorheen.

Uit mijn archief:

Aron kan goed tekenen maar zijn tekeningen zijn wel wat agressief. Er worden kinderen vermoord en er komt vaak bloed aan te pas. Het is een groot contrast met hoe lief en stil hij in de klas is en altijd zorgt dat zijn tafeltje en laatjes opgeruimd zijn. Aron is een zorgzame jongen. Als een klasgenoot verdrietig is komt hij hem of haar troosten door te aaien. Verder is hij graag op zichzelf, bijvoorbeeld in de pauzes. Dan gaat hij ergens zitten en spelen met z’n jojo. Aron kan mooi zingen en heeft daar plezier in. Hij vindt het moeilijk om zich te concentreren op vakken die hij niet zo leuk vindt, zoals topografie en rekenen. Daar zal hij volgend jaar beter zijn best op moeten doen. Wel kan hij erg goed verhalen schrijven. Geschiedenis is zijn favoriete vak en dan blijkt ook hoe goed zijn geheugen is! Bij gymnastiek valt op dat hij angstig is voor toestellen en voor de touwen, maar dat hebben meer kinderen op deze leeftijd. Met veel vertrouwen op naar groep zes!

III

Dit is een interview met mezelf.

Test test test.

Aron, hoe gaat het?

De zaken gaan goed. Ik mag niet klagen.

Heb je nog bijzondere dingen meegemaakt?

Ik heb vannacht weer dansende eekhoorntjes in de hoek van de kamer gezien. Ze zijn er vaker dus eigenlijk is het niet bijzonder.

En echt bijzondere dingen?

Echt bijzondere dingen blijven geheim.

Zijn er verder nog dingen die je wilt zeggen tegen de luisteraar?

Jawel.

Wat dan?

Ik hou van mijn fans.

En ik hou van mijn zus en ik hoop dat mijn biologische ouders weer de goede pindakaas kopen en niet die van de reformzaak.

Waarom noem je je ouders je biologische ouders?

Omdat ze dat zijn.

Dankjewel voor dit gesprek.

Alsjeblieft.

Ik bezit maar een paar cassettebandjes dus er is veel materiaal verloren gegaan. Voor de slechte verstaander althans, want veel blijft hoe dan ook bewaard.

Via Jim weet ik dat Paul McCartney niet op 9 november 1966 is overleden, hoewel je Come together achterstevoren kunt afspelen en dan duidelijk ‘Paul is dead’ hoort en er talloze andere aanwijzingen zijn dat hij daadwerkelijk is gestorven in de periode dat The Beatles nog bestonden. Dat is dus het bewijs dat zelfs als er talloze aanwijzingen zijn iets niet waar hoeft te zijn. Voor Tupac geldt misschien het omgekeerde.

Gedichten zijn dichte gedachten. Die kunnen alleen maar openen. Maartje zei: je moet ze ownen, die gedichten zijn van jou, dat gelul over Jim Morrison. Maartje zei vaak gelul. Jim Morrison spreekt bovendien geen Nederlands. Ik begrijp dit argument, zo dacht ik er zelf eerst ook over. Maar Maartje gaat om met de zwaarte van haar bestaan door zichzelf kapot te snijden waardoor ik niet te veel van haar wil aannemen. Ik vond haar wel erg lief en was graag bij haar in die periode. Ze zette altijd thee. Ik was nog nooit zo agressief geweest als daarvoor, in de separeercel, al zeiden mensen toen dat ik juist in de periode vlak daar weer voor heel erg agressief was en mensen bloedneuzen had geslagen en ruiten had ingegooid. Op een schaal van nul tot honderd: hoe erg is een bloedneus of een kapotte ruit? Mensen snappen bovendien niet hoe bang je bent als je alleen nog maar kunt slaan en schreeuwen.

IV

Even off the record Aron Man. Hoe voel je je vandaag?

Opperbest, dank je. En jij?    

Ik ben jij.

Ja daarom stel ik nu de vraag. Dan kun jij ook eens antwoord geven.

Verwarrend dit. Ik voel me ook opperbest.

Verwarring is het begin van wijsheid. Wij zijn iedereen.

Aron, zijn wij dan ook MICHAEL?

Jazeker, alleen is MICHAEL er vooralsnog nooit klaar voor geweest om te beseffen dat hij ook ons is. Je kunt niet eenzijdig hetzelfde zijn als de ander. Gelijkheid moet van twee kanten komen.

Ja.

Hebben wij vandaag in de spiegel gekeken?

Ja.

En?

Precies gelijk.

Gelukkig.

Dank voor het gesprek.

Geen dank. Een volgende keer hebben we het over aderlaten, grazen, en het belang van het derde oog. Dan laten we de band weer meelopen.

We stay tuned.

Me dunkt.

Op cassettebandjes kun je soms het herkauwen horen, als er tenminste niemand doorheen praat of doorheen zingt. Toen ik een keer al bijna vijfenveertig minuten aan het luisteren was, het was een bandje van negentig minuten en er waren nog maar een paar wikkelingen over, hoorde ik beneden papa en mama tegen elkaar schreeuwen. Ik drukte op de stopknop, maar er veranderde niets. Toen rende ik naar Abby en ze zei dat het goed zou komen en dat was ook zo. Mama is een goede vrouw, papa is een goede man die nu in de hemel zijt. Ze hebben twee kinderen op de wereld gezet, zonder dat ze erdoorheen zakken. Dat is ook wat waard. Daarbij valt feitelijk elk geschreeuw in het niet.

Ik mocht in de derde klas op advies van psychiater Hellevoet, zo heet de slechte man nu eenmaal, niet mee met de klas naar Parijs.

Er kan geenszins gegarandeerd worden dat de nabijheid van het grafzerk van Jim Morrison geen ernstige psychotische ontregeling tot gevolg zal hebben met alle gevaren en eventuele restschade van dien.

Ik bezit hier nog altijd de fotokopieën van. Er kon niet gegarandeerd worden dat Aron Hoop niet gekker werd dan hij al was. Nou, me dunkt, zou ik willen zeggen. Me dunkt. Dubbele ontkenning is sowieso altijd wat aan de laffe kant, niet niet laf zo U wilt. Maar bovendien: ik kon professor doctor profeet Hellevoet die garantie evenmin geven. Alleen heeft dat voor professor doctor profeet Hellevoet geen enkel gevolg. Hier kun je dus ook meteen zien dat gelijkheid van twee kanten moet komen en dat er anders sprake is van ongelijkheid. En dat is altijd scheef.

Ik mocht dus niet mee naar Parijs. Vanaf dat moment zat er een uil in de boom op mijn kamer en die hield me soms wakker. Oe. Oe. Het was blijkbaar belangrijk dat ik niet te diep zou slapen. De laatste avond van die week, ik had al bijna de hoop opgegeven, bezocht Jim Morrison mijn kamer en zong een supervette versie van De uil zat in de olmen. De boom danste en de takken veranderden telkens van kleur, het werd een soort discoboom, dus ik wist toen dat de boom nog meer kleuren tot zijn beschikking had. Maar het was pas veel maanden later dat die blaadjes echt de allerdiepste kleur paars kregen. Dat kwam waarschijnlijk door Prince.

V

Chapiter vijf is het cruciale deel dus let je goed op MICHAEL? Het gaat over mijn beste ontdekking, namelijk hoe je de knop naast de stopknop op het cassettedeck, te weten de terugspoelknop, kunt gebruiken. Rewind. Die werkt niet altijd even goed, zeker tegenwoordig niet, en het heeft lang geduurd voordat ik er echt goed in werd. Daarom deze instructie: als je resoluut en stevig de stopknop indrukt is de kans op effect het grootst en waarschijnlijk is de timing ook nog van belang en soms moet je er veel lawaai bij maken. Het luistert best nauw. Eén keer dacht ik dat ik al te laat was, er was al zeker twintig minuten gedoe, en meestal duurde het niet heel veel langer: mama zingt, muziek staat hard, papa komt thuis, Abby is er niet, papa schreeuwt, mama schreeuwt, glas wordt kapot gegooid, nog meer scheldwoorden, en precies op het moment dat papa zou slaan STOP. Ik schreeuwde terwijl ik op de stopknop drukte. En toen stilte, het was gelukt, en dan de ontdekking, dan kun je dus: terugspoelen. Rewind. Mama kwam naar boven, ze had port gedronken, dat rook ik, maar verder was er niets gebeurd. Ik werd gewoon gehaald voor het avondeten, papa zat aan tafel, mama zat aan tafel en ze hadden geen ruzie gehad. Abby was iets te laat maar daar werd niet moeilijk over gedaan en niemand had een idee waarvoor ik hen had behoed. Toch kreeg ik de verjaardag daarop van papa en mama een walkman, ondanks dat de rest van de wereld overging op mp3-spelers. Vanaf toen heb ik heel veel op het schoolplein geoefend. Maar het werkte steeds slechter. Doordat alles digitaal is geworden. Er is echt van alles verstoord geraakt. En dat is heel erg.

Ook al is er alleen nu, toch is het een groot probleem als we niet meer kunnen terugspoelen. Ik hoop dat U dat begrijpt. Zonder verleden is er geen heden, bestaat er geen vrij heden, geen vrijheden, geen toekomst die voorkomen kan worden. Dan is er dus een nu zonder nu. Daarin kan het niet anders dan dat alles kapot knalt. Alle eekhoorntjes, uilen en mensen kapot naar de koeien, zonder dat iemand – en dat is een oneindig verdriet – het herkauwen nog zal kunnen horen.

Houdt U zich alstublieft goed aan mij vast. Ik omspan mijzelf en ook die omspanning snapt U. Mijn naam is Aron Hoop. Misschien dus wel de laatste. Houdt U zich alstublieft heel erg goed vast aan mij. Daar gaan we, gordels om in een nu zonder nu, dat is U zonder U, dat is ik zonder ik, dat is het sleutelgat van de tijd zelf. Waarin alles verdwijnt zonder te hebben bestaan, wegknalt in antigeluid, de koeien, Jim gras m.i.c.h.a.e.l. hoop Aron Hoop knalt stil geschreeuw BAM, stil bloed mama papa borsten eekhoorntjes Abby, de laatste HOOP. We moeten zwijgen en we moeten huilen. Zwijg en huil dan toch.  

Over de auteur

Bram de Ridder (1985) publiceerde eerder zowel fictie als non-fictie in diverse bladen en kranten. In 2018 verscheen zijn verhalenbundel Andere kamers die geselecteerd werd voor de longlist van de ANV debutantenprijs 2019. Momenteel schrijft hij aan een mozaïekroman, die begin 2024 zal uitkomen. Daarnaast werkt hij als psychiater en is hij de helft van het liedjesschrijversduo Stam & de Ridder (stamenderidder.com).

Over de illustrator

Imke Bogers is een illustrator en eeuwige twijfelaar uit Utrecht. Met heldere beelden en minimale middelen, vangt ze haar blik op de wereld om haar heen. Haar werk is te vinden op www.imkebogers.nl en op haar instagrampagina.

Lees meer uit de categorie De Surrealist kort verhaal

Mijn hoofd leegmaken

Door Thomas Heerma van Voss

  Op mijn dertiende vroeg dokter Schuursma of ik een lijstje wilde maken met doelstellingen voor de rest van mijn leven:1) de eerste prijs winnen op de Wiskunde Olympiade2) een keer tongzoenenNu ben ik zestien en heb ik allebei de doelen bereikt, ook al ontkent Gabriëlla nog steeds dat we gekust hebben, maar ik weet […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen