Geen beweging – deel 1

Door
10 oktober 2018

Corinne Heyrman maakte wekelijks radio in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen binnen het project Radio Begijnenstraat. Op basis van haar bezoeken schreef ze een feuilleton in zes delen. We publiceren hieronder deel één. De komende vijf weken publiceren we elke week een nieuw deel. 

Radio Begijnenstraat is een project van hell-er vzw i.s.m. het zorgteam van de gevangenis van Antwerpen en wordt artistiek gecoördineerd door Katrin Lohmann. De onderstaande tekst is de persoonlijke beleving van de auteur en niet noodzakelijk representatief voor de werkelijkheid. 
Luister hier naar Radio Begijnenstraat: http://www.hell-er.net/archief/

 

DEEL EEN

Terwijl ik mij naar vleugel F begeef, de afdeling waar ik bij de radio werk, moet ik langs zes gesloten deuren en één metaaldetector. Voor elke gesloten deur moet ik volgens de instructies voor het raam gaan staan, zodat de portiers de gele badge al van ver via de camera’s aan het plafond kunnen zien. De eerste keer dat ik voor zo’n gesloten deur stond, zei de portier door de intercom dat ik achter een paal stond. Ik probeer nu heel zichtbaar in het midden van het glas te gaan staan.

Dames en heren, welkom bij Radio Begijnenstraat. Het weerbericht: vanmiddag blijft het 21 graden, ongeacht de buitentemperatuur. De volgende dagen zal daar niets aan veranderen.

Mijn weg verloopt traag. Bij elke gesloten deur zit een knopje dat ik kan indrukken wanneer ik erg lang moet wachten. Mijn collega’s hebben mij het gebruik van het knopje afgeraden. De portiers ergeren zich eraan.

In de eerste gang waar ik doorheen moet zitten de pas aangekomen gevangenen. Ze kijken door het raampje van hun gesloten deur, ze dragen hun eigen kleren nog. Ik weet niet of ik hen moet begroeten of dat ze liever met rust gelaten worden. Soms roepen ze naar me. Soms kijken ze bang. Ik probeer steeds zo normaal mogelijk door die gang te lopen.

Er hangt een muffe, zure geur die naarmate ik dieper in de gevangenis kom, steeds sterker wordt. Hoe verder in het gebouw, hoe langer de gevangenen er al zitten. De gevangenen zijn ook steeds rustiger. Of moedelozer. De afdeling waar ik werk, op de eerste verdieping, is vleugel F. Daar zitten de gevangenen het langst. Of zo lijkt het toch, want ze hebben geen einddatum gekregen en weinig vooruitzichten. Dan is alles lang. De meesten zijn geïnterneerd. “Het is vleugel F, met de F van fou,” zegt Robbert bij mijn eerste kennismaking. Hij lacht hard.

*

Druppelsgewijs komen de gevangenen de dagzaal binnen. We werken een uur aan de radio-uitzending met een groep van mensen die zich ingeschreven hebben. Mijn collega’s en ik geven iedereen een hand. We hebben het over Hamlet. Is hij zot of is hij niet zot? is de vraag. “Beschadigd,” luidt het antwoord. Het komt van Lucas, een man met een brede borstkas. “Dat is een betere benaming dan zot,” zegt hij. Eén kneep van zijn hand zou de mijne verbrijzelen. Ik zoek een litteken, vind er drie. Twee op zijn arm en één naast zijn oor. Lucas ziet soms dingen die anderen niet zien. Dat brengt hem in de war.

*

Goedemiddag beste luisteraars, en welkom bij Radio Begijnenstraat.
Mijn naam is Nancy van de Laagste Prijsgarantie en ik heb vandaag hopelijk gelukkige winnaars, want ik heb een prijsvraag: Wat is de naam van onze radio?
Gelieve te bellen naar Radio Begijnenstraat. Met een goed antwoord kunt u een reis naar de Caraïben winnen.

Hallo? 

Goedemiddag beste luisteraar, u spreekt met Nancy van de Laagste Prijsgarantie, wie heb ik aan de lijn?

Goedendag, met Jul.

Dag beste Jul, wat is de naam van onze radio? 

Ik denk Radio Begijnenstraat.

Wauw beste luisteraars, we hebben een winnaar! U wint een reis naar de Caraïben!

Oh, fantastisch.

Kunnen we u inschrijven om volgende week te vertrekken?

Nee.

Hoezo nee?

Omdat ik nog vier jaar voorwaardelijk zit.

Oei.

Kunt u die reis niet in de toekomst boeken?

Nee, dat zal helaas niet gaan. Dames en heren, wij kijken uit naar een volgende beller!

Lees meer van

Vers in de Etalage

Door

waar de vrouwen klinken naar wijnen waar de meisjes vleetvriendjes hebben, jongensnamen waar ze kinderen steken uit speculaasdeeg met amandelen op de plaats van de ogen beetje eigeel erover met een kwastje voor de glans niet te heet bakken, niet te lang laten liggen – niemand houdt van winkeldochters niemand houdt van zusjes – broertjes […]

Lees meer uit de categorie

In memoriam Elizabeth Reed

Door

‘Godverdomme, wat een bezoeking!’ De limiet aan wat een mens warmtematig kon verdragen, deed zich gelden. De gedachte dat er aan de hitte niet te ontsnappen viel, had iets beklemmends, had bijna hetzelfde effect als een langzame, maar zekere wurging. Ja, zo voelde het aan. Het deed hem denken aan een nachtmerrie waar geen einde […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper