In dit beklemmende verhaal van Bram de Ridder voert Aron het woord. Je zit in zijn hoofd en hallucineert met hem mee, terwijl je wordt meegenomen in een stroom van gedachten en associaties. Een koeienregen, gesprekken met Jim Morrison en cassettebandjes - niets is te gek.

Liggen piekeren terwijl de slaap maar niet komt. Dat kennen we wel. Maar wat gebeurt er als je een week lang niet slaapt? Tessa Guijt schreef een vervreemdend verhaal over slapeloosheid en de dunne lijn tussen werkelijkheid en hallucinaties, waarin ook balletdanser Vaslav Nijinsky voorkomt.

we zijn afgeleid op onze onverschillige knieën een schaafwond in de vorm van een kakkerlak de melktanden bewaard in de groeven van mijn rug schieten eruit bij slechte gewoontes als bolknak en jenever de gesp van je eerste paar schoenen losgetrokken   op het asfalt liggen mijn geheimen opengereten een ontstoken geweten zweet met een […]

Jezelf kwijt zijn, maar jezelf ook tegenkomen: voor onze themamaand De Surrealist schreef Maartje Franken een vervreemdend verhaal, waarin een ik ineens uit twee personen lijkt te bestaan. Een geestige, originele tekst, met een zoet mandarijnensmaakje. De illustratie, eentje om uren naar te kijken, is gemaakt door Amber Pieren.

In ‘Rechtspraak of droom veroorzaakt door de vlucht van een bij rond een granaatappel, een seconde voor het ontwaken’, een even surrealistische als intertekstuele toneeldialoog van Marthe van Bronkhorst, proberen de Rechte en de Kromme duidelijkheid te krijgen. Waarover? Hoe? Met welk resultaat? Laat je verrassen door deze geweldige tekst, met artwork van Eef Stalman.

Een stoffeerder krijgt een verzoek een bidstoel opnieuw te bekleden. Nick de Weerdt presenteert tijdens onze themamaand De Surrealist een mythische wereld die tijdloos lijkt, vakmanschap adoreert en snakt naar liefde. Het artwork is van Bas van Genugten.

Een jaar geleden hebben ze elkaar ontmoet, de twee naamloze hoofdpersonages in het verhaal 'Zo snel het gaat'. Een van de twee, een vrouw, is inmiddels vertrokken, maar dat maakt haar niet minder aanwezig. In deze schets over de eenzaamheid na een verloren liefde van Nathalie van Meurs is ze er misschien wel meer dan ooit tevoren.

Het gruwelijke kan in iets kleins schuilen, of sterker nog, misschien schuilt het gruwelijke vooral in kleine dingen. In het verhaal met de bedrieglijk lieflijke titel 'Dagpauwoog' van Gert-Jan Meyntjens is er genoeg huiveringwekkends te vinden. Het beeld bij dit verhaal is van Tota de Heer.

Het is de maand van De Surrealist én het begint dit jaar voorzichtig weer wat warmer te worden. Romantiek en koelkasten worden dus ook in jouw leven elke dag belangrijker. Het merkwaardige verhaal van de zeer getalenteerde Pouma Teetaert scheert heerlijk dicht langs betekenis en vervreemding, en laat ons lichtjes uit het lood geslagen achter. Artwork: Jalinka Gressmann.

Er is een man die wakker wordt, in de spiegel kijkt en ziet dat de wereld veranderd is. Maarten Jochems maakte een vervreemdend en duister gedicht over een wereld die er eigen ideeën over harmonie op na lijkt te houden.

Een essay van Maaike Rijntjes over Suzanne Césaire, over een planeetonderzoeker, en over de mogelijkheden van surreële poëzie.

mijn therapeut zei hij heeft de spanwijdte niet opeens dacht ik nee hij is een vis ik ging op zoek naar vinnen zijn naakt was me niet vreemd trok zijn broek naar beneden vond schubben op zijn dijen een waarachtige vin straal vies mals verborgen tussen benen we gingen naar een cocktailparty hij sprak over […]

the past is floating in the present’s pixels // fractures flowing into new futures // Deze poëtische beschrijving van de dichter Bren Booth-Jones hoort bij dit artwork van Noortje Stortleder, die gipsen beelden maakt van onder meer haar eigen lichaamsdelen, ze digitaal fotografeert en manipuleert, en met behulp van artificial intelligence de delen aanvult tot hele lichamen.

Speciaal voor De Surrealist, onze themamaand, schreef Pieter Drift een kleine maar mooie hommage aan de bekende surrealistische film Un chien Andalou (1929) van Luis Buñuel en Salvador Dalí. De film zou een aaneenschakeling zijn van beelden die ze de nacht voor de filmopnames hadden gedroomd.

Ik was net na het hardlopen op de bank geploft en wreef gedachteloos over mijn warme benen. Terwijl ik naar mijn schoenen keek, viel het me opeens op. Of eigenlijk: ik zag het nu wéér. Ik had verschillende sokken aan. De linker was groen met watermeloentjes, van dun katoen. De rechter juist spierwit, van stugge […]