De Surrealist kort verhaal themamaand
De Surrealist: Een hond uit Andalusië
Door: Pieter Drift
Beeld: Bjorn Nelissen
Onze hond had maar één oog. Zijn gebrek was voor Luis de reden om hem te kiezen. Hij wist zeker dat de maan het andere oog van de hond was geworden. Hij keek met één oog naar ons en met de maan zag hij de wereld. In het hondenpaspoort hadden ze de naam Ileno gezet omdat hij broodmager was toen hij gevonden werd op een vuilnisbelt in Sevilla.
Bij de eerste volle maan begon Ileno zachtjes te piepen. Langzaam ging het over in een luidkeels janken.
‘Hij heeft verdriet,’ zei Luis. ‘Zijn oog aanschouwt te veel leed op aarde.’
‘Maar de maan is er toch altijd?’ vroeg ik.
‘Met volle maan ziet hij alles.’
Luis krabbelde Ileno in de nek en fluisterde wat in zijn oor.
‘Wat zeg je?’
Luis keek me aan. ‘Luna Ilena.’
Na drie dagen was het voorbij. Ileno ging uitgeput op het kleed liggen en sloot zijn ogen. Uit zijn oor kroop een mierenkolonie tevoorschijn.
Over de auteur
Pieter Drift (1967) studeerde in 1991 af aan de kunstacademie te Rotterdam. Hij etst, tekent en schrijft. Zie pieterdrift.nl. Samen met Willem Jakobs vormt hij sinds 2012 een kunstenaarsduo. Werk te vinden op jakobsdrift.nl. Publicaties in o.a. Extaze, Ballustrada, Tijdschrift Ei, De Optimist en Ambrozijn.
Over de illustrator
Björn Nelissen (Roermond 1977) woont en werkt in Haarlem. Hij studeerde illustratie aan de Academie Beeldende Kunsten Maastricht. Acryl en houtskool zijn zijn favoriete materialen. Zie bjornnelissen.nl en zijn Insta-pagina.
Lees meer van Pieter Drift
De Toerist: Met het hoofd naar beneden
Door Pieter Drift‘Espresso drinken of bungeejumpen?’ Giulia kijkt me aan met een klein glimlachje terwijl ze een slokje van haar wijn neemt. ‘Espresso natuurlijk.’ ‘Dat is jammer,’ zegt ze. ‘Vandaag gaan we bungeejumpen.’ ‘Jij misschien.’ Ik sta op, leg wat geld op het tafeltje en loop weg. Ze schreeuwt me na. ‘Dat kun je niet maken. Je […]
Lees meer uit de categorie De Surrealist
De Surrealist: Aardappelcancan
Door Robin van OmmenIk was net na het hardlopen op de bank geploft en wreef gedachteloos over mijn warme benen. Terwijl ik naar mijn schoenen keek, viel het me opeens op. Of eigenlijk: ik zag het nu wéér. Ik had verschillende sokken aan. De linker was groen met watermeloentjes, van dun katoen. De rechter juist spierwit, van stugge […]