poëzie
Vers in de Etalage
Door: Arnoud Rigter
2 mei 2013
De visionair met het borsthaar
Ik laat me niet inblikken door voortschrijdend inzicht. Voor u
bereid ik liever uit herinnering gedestilleerde bloesem.
Zonder borstbeen. De broekriem onaangeroerd.
Mijn drift de doorgeoliede drijfas van uw halsslag.
Ik bevind me in het kielzog van uw eetlust en u bent
hier getuige van een visionair die zijn geest uitrookt…
wars van wat dan ook,
kom,
ga mee.
Stroop uw uitzicht op.
De dood blijkt brandstof.
Schraap restanten honger uit kiesholten,
donker als nacht of nestdrang. Zet gegrinnik in
als dekmantel. Verschillende influisteringen zullen u navigeren
als u geruisloos genoeg bent, tussen gisterens en eergisterens door,
bestond er alleen maar buitenlucht.
Zij die andermans handen vangen kan
Ook zij ligt er uitermate verwekt bij. Fysiek resultaat
van de orgasmeketen van honderd voorouders
wrijft haar ogen uit, merkt te zijn aangespoeld
op hoogpolig tapijt, ziet
een woonkamer met
een theekop,
een tv
en
een venster vol medemensen. Ze zijn gemaakt van handelingen.
Ze vormen vreemde besteksets, sponzen en klopboormachines
tot familiariteit
die haar herinnert
aan de opengerolde vuist
die haar tot hier gedragen heeft.
Zij met het spookhuis onder de leden
Waarom deze gezette tante hongerig lijkt? Ze heeft veel inboedel
(alles wat zich bevindt tussen schoenzool en hoofddeksel).
Lintwormgeneraties wekken eetlust op.
Spoken die nog rondwaren in doopnamen, vragen haar aan tafel:
Maria, oma (vernoemd naar een andere beroemde moeder), had
inschiktalent. Antoinette en Joanna (openstaande rekeningen
van Anton en Johanna), zingen dat mamakoek en vaderkracht
eindelijk vrij zijn en
hangen kerstverlichting in haar darmen.
Ze heeft liever taart dan een eigen mond.
Wie o wie buiten haar vel
kan haar ontruimen met
liedjes & bellenblaas.
Standbeeld met koude handen
Hij liet zich baren op vaderlandafstand van zijn huis.
Vaderkracht houdt hem op zijn plek, zijn biologische
dader is zijn tweede huid, waaruit hij gluurt.
Zichzelf heeft hij strak rond zijn middenrif gewikkeld.
Je kunt beter niet knielen in zo’n geval.
Zijn bewegingen worden sowieso belemmerd door
een verlammend besef: een walvisembryo
moest eens weten wat hem te wachten staat.
Zelfs in z’n dromen stroomt hij niet. ’s Nachts
wordt hij begroet door een bevroren
terracottaspermaleger, strak in het gelid.
Dat laat hij als vrouwen in de kou staan,
want in geval van doorstroming wordt
zijn kind zijn clou.
—
Deze gedichten zijn afkomstig uit de multidisciplinaire dichtbundel Zoek de zeesnuiver, die 4 mei uitkomt bij uitgeverij Azul Press. Eerder verschenen van Arnoud Rigter De onaangebroken stad en Het duimzuigend fossiel: pre-debutale buitenissigheden.
Over de auteur
Arnoud Rigter publiceerde o.a. in De Gids, De Groene Amsterdammer, DW B, nY, DBNL, Het Liegend Konijn, Hollands Maandblad en Samplekanon. In zijn werk combineert hij graag poëzie en beeldende elementen, en rekt hun kaders op. http://www.arnoudrigter.nl
Lees meer van Arnoud Rigter
Imperatieven
Door Arnoud RigterArnoud Rigter verkent de jeugd, de liefde en een ongeluk in de gebiedende wijs. De personages worden in drie gedichten opgedragen om te slikken, uit te leggen, of even in te schikken!
Lees meer uit de categorie poëzie
Vers in de Etalage
Door Kila en BabsieAfbraak van een stad De stad wordt langzaam uitgekleed. Iedereen vindt een bijl voor de deur. Kinderen krijgen spatels (van plastic als ze heel jong zijn). Schraap de voegen eruit, week ze in tranen, wrik ze los. Scheur kleurrijk behang van de muren, plak stoplichten en straatlampen af met zwart. Mensen twijfelen, slenteren, vinden zichzelf […]