poëzie
Vers in de Etalage
Door: Nathalie van Meurs
28 mei 2015
daar rinkelt een dromenvanger dwars
door je slaap je stokademt zweet
de wars geworden dagen uit
morgen weer een ziekbed
zo’n zelfde ochtend middag avond
dagen verstrijken onhoorbaar
de passen van wijzers
de nachten zijn het
die je grijpen je gillen
ontdempen
sussend en donker je slaap brengen
lieflijk bijna, het vel een zwachtel
die je leven opvangt
de teerhuid dichtklemt
je lichaam dichtvouwt
tong tegen gehemelte
je ene hand in je andere
men zegt dat vingerafdrukken uniek zijn
geysir
we wachtten tot het leven zou beginnen
brachten tijd door in een stad waar het altijd licht was
als dagen niet voorbijgaan is ouder worden onmogelijk
aan de rand van de stad lag een landweg
veertig kilometer verderop een geiser opgedroogd
we kochten emmers in de plaatselijke supermarkt
en vulden ze met lauwwarm badwater
wij liepen blootsvoets over het grind
het eelt van onze tenen verhardde bij iedere stap
ik hoorde het ritme van onze passen
en dacht aan die keer dat mijn moeder aardbeienjam maakte
(gloomy sunday neuriede
terwijl zij de kroontjes afsneed
het was mijn eerste kennismaking
met logica: als ik mijn vingers in het stopcontact doe
ga ik dood – de anderen verdwijnen
de pan op het vuur had nog dagen nageprutteld)
onderweg sloeg vermoeidheid om ons heen
we sliepen zelden met gesloten ogen
werd het nog niet donker
soms hield een van ons de wacht
als we dorst kregen dronken we het badwater
uit onze handpalmen samengebracht
opengevouwen alsof het breekbaar was
toen wij bij de geiser aankwamen
waren de emmers vrijwel leeg
we gooiden restjes over het steen
het water bleef nog lange tijd liggen
in koude landen verdampt alles minder snel
alles moest terug naar hoe het oorspronkelijk bedoeld is
eerste vormen verdwijnen nooit volledig
Over de auteur
Nathalie van Meurs is freelance copywriter en vertaler. In haar werk ligt de focus op de menselijke – en dus magische – zoektocht naar thuis, de betekenis en consequenties van alledaagse details, en het blootleggen van het afwijkende. Alles, of het nu ‘is’ of ‘lijkt’, is van belang – zolang je altijd alert bent. Momenteel schrijft zij aan haar debuutroman.
Lees meer van Nathalie van Meurs
De Surrealist: Zo snel het gaat
Door Nathalie van MeursEen jaar geleden hebben ze elkaar ontmoet, de twee naamloze hoofdpersonages in het verhaal ‘Zo snel het gaat’. Een van de twee, een vrouw, is inmiddels vertrokken, maar dat maakt haar niet minder aanwezig. In deze schets over de eenzaamheid na een verloren liefde van Nathalie van Meurs is ze er misschien wel meer dan ooit tevoren.
Lees meer uit de categorie poëzie
Poezie: Anke van Oostveen
Door Anke van OostveenSteeds op de dag aankomen/ als in het huis van een ander
In de gedichten van Anke van Oostveen vraagt de ik zich af hoe een moeder kan ‘ontdochteren’ en wanneer zij een echte moeder is, hoe het is om iets (niet meer) te zijn.