DOCUMENT 12

Door
9 augustus 2016

Op 18 juni vond de finale van Kunstbende 2016 plaats in TivoliVredenburg. Een van de prijzen voor de winnaars in de categorie Taal: publicatie op De Optimist. Lilian Anneloes (19 jaar) won de eerste prijs met dit gedicht. Hier zie je hoe ze het voordroeg tijdens de finale. Samen met de redactie van De Optimist werkte Lilian nog aan haar tekst. Speciaal voor de publicatie van de drie veelbelovende Kunstbende-talenten benaderden wij enkele reeds gearriveerde kunstenaars om een beeld te maken bij de teksten. Bij het gedicht van Lilian maakte Erik Mattijssen de illustratie.

 

Ik zie ze. Míjn ouders.
De late zon hangt als een zijden gewaad
over mijn moeders gebruinde gezicht. Haar blik

uitnodigend en warm en ik
op mijn kleine, groene teenslippers
in de achtertuin van het huis
waar ik geboren ben.

Ik herinner me hoe ik slapen moest
terwijl de laatste perkjes zon door de spleten van mijn
gordijnen glipten

en mijn vader mij voor de derde keer in bed stopte.
Of gooide. Want dat gebeurde er met Jonas 
die in de walvis lag:

van je één,
twee
drie.

Papa vertrok naar volleybal
wat ik dacht dat voetbal was.
En ik droomde over vogels en
vrouwen
met wc-rollen in het haar

(dat was mijn eerste nachtmerrie).

En in plaats van dat ik bang was
voor de monsters onder mijn bed
ging ik er zelf in mijn blauwe slaapzak onder liggen

Ik kan alleen maar denken aan
hoe rustig ik toen nog slapen kon
want ik was 4 en ik wist nog niks.

Hoe het luchtkasteel van veiligheid en blindheid
tussen de groene sprieten van de landbouwgrond
als een tafelkleed-goocheltruc van mij af getrokken werd:

het was als de eerste keer dat ik een dode haan vond
in het kippenhok van mijn ouders.

Ik ben gillend en huilend de trap op gerend
en heb me verstopt
onder de dekens van mijn eenpersoons meisjesbed.

En heb me vervolgens wekenlang afgevraagd
Waarom ík, uitgerekend ík, het levenloze hoopje veren moest vinden.

Ik was vier en ik wist nog niks.

ErikMattijssen

Maar dit keer was ik zestien en de haan was
tien keer groter
het verdriet misschien wel duizend.

Ik ben gillend en huilend
de trap op gerend en heb me verstopt
onder de dekens van mijn tweepersoons puberbed

en ik wilde dat ik vier was.

Ik noemde mijn konijn Föhntje en mijn overleden opa
was nu een knuffel met de naam Streep
want alles wat niet was
viel te maken.

Ik heb nooit gevraagd waarom ik ’s zomers niet buiten de schutting mocht komen
of waarom de dorpsjongens schreeuwden naar mijn pa

want ik was vier en ik wist nog niks.

Ik wist pas wat toen
ik begon te weten

waarom wij complete vakanties op recreatieparken doorbrachten
en waarom mijn vader geen les meer gaf op de school naast ons huis.

Ik wist pas wat
toen ik begon te weten

dat ík het levenloze hoopje veren moest vinden
omdat er altijd iemand.

En toch weet ik niet waar ik meer heimwee naar heb.
Want ik weet zeker dat mijn vader ooit hetzelfde zei
als hij tegen mij.

En dat de dubbele ijzers onder mijn schaatsen
met hem verdwenen zijn

Lees meer van

Bowie Redman Barbiers over het voltrekken van huwelijken en de mentale choreografie van een gedicht

Door

Ze maakt voorstellingen met dichterscollectief En Vieze Versa, treedt graag op samen met Klezmer band De Bieslook Karavaan en mag binnenkort haar eerste huwelijk voltrekken als BABS (Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand). De tweede NK-finalist die we aan jullie voorstellen is Bowie Redman Barbiers. We gaan met haar in gesprek over de mentale choreografie van […]

Lees meer uit de categorie

Pretty World

Door

Beeld: Willem Jansen Ik hoorde zijn nummer ‘Odessa’ twee jaar geleden tijdens een uitzending van Cantine (Radio 1) waarin schrijver Janneke van der Horst werd geïnterviewd. Ik deed op dat moment onderzoek voor een interview met Janneke (ook voor De Optimist) en stuitte derhalve op dit tedere doch tragische nummer van Sam Baker, een man […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper