poëzie
Poëzie: Twan Vet
Door: Twan Vet
Beeld: Fearofrevolt
13 februari 2023
Tegenwinden
Er was de dag waarop je in mijn bed bleef liggen
als een verloren krant – ik had je gevonden,
zacht de kreukels van je huid weer platgestreken
en elke porie van je lichaam uitgelezen.
Er was de dag waarop je wilde weten wat ik
van je vond – ik kwam niet verder dan je mond,
niet omdat ik verder weinig wilde zeggen, maar
de liefde valt zo moeilijk uit te leggen als ze
ineens naast je ligt, zie je, en ik zweeg en jij –
ik wilde dat je bleef. Er was de dag waarop je
mijn raam wijd open had gezet en verwaaide
naar een warmer, zachter, ander bed.
Wie niet weg is
Op een dag vergeet je hoe je op een stoel moet zitten
en als je aan iemand wilt gaan vragen hoe dat moet,
ben je ineens kwijt hoe je dat ding met die poten noemt.
Vanaf dan val je steeds iets vaker uit de dag:
je zet koffie met de magnetron, verdwaalt
steeds vaker in je eigen straat,
belt je man op waar hij blijft, want je hebt gekookt,
maar hij antwoordt niet, want hij is dood.
Als je dochter langkomst, vraag je of ze soms iets
is vergeten, omdat ze er net nog was –
binnenkort kijk je haar aan en graaf je niet meer
naar haar naam. Zo verdwijn je niet in één moment,
maar met de dagen die je soms nog telt:
een, zee, knie, dier, blijf nog even,
messen naast de zorgen,
even dacht ik,
kwacht, dwegen,
wie niet weg is,
wordt straks nooit meer gezien.
Niemand heeft het licht gezien
Mensen als ik vind je overal
Op de arbeidsmarkt, in dit tranendal
Gorki
De mensen leven zwaar en knellend in hun huid vandaag.
Ik denk niet dat ik ze ken – ik denk dat ik ze ben.
En: het klopt. Op elke straathoek zie ik steeds mezelf lopen:
weggedoken, kleingeslagen en gebogen.
Ik ben de ongewassen vrouw die om kleingeld vraagt,
de demente man die vastgelopen in zichzelf praat,
het kind dat struikelt, valt en om zijn moeder jankt.
Ik ben iedereen in deze moedeloze straat vandaag,
behalve de moeder die zacht over een schaafwond wrijft,
de tranen dept, met gedempte stem vraagt hoe het met me gaat –
geen moederhand vandaag. Ik weet zelf amper
wanneer ik viel, waarom ik bloed, wat er scheelt –
ik wrijf mijn wonden glad, loop door, word door niets geheeld.
Over de auteur
Twan Vet (1998) schrijft poëzie, proza, liedteksten en muziek. Zijn werk werd eerder gepubliceerd door o.a. <i>Tirade</i>, <i>de Revisor</i>, <i>Het Liegend Konijn</i> en <i>Deus Ex Machina</i> en hij las voor op festivals en literaire avonden als Dichters in de Prinsentuin en De Nacht van de Literatuur. Van 2021 tot 2024 is hij de stadsdichter van Amersfoort.
Over de illustrator
Fearofrevolt is an artist from Ireland. See more of his work: @fearofrevolt
Lees meer uit de categorie poëzie
Gulzigheid
Door Akim A. J. Willems5 grafische gedichten balpen, marker & typemachine op papier 5 x 197 x 227 mm Akim A. J. Willems maakt beeld van woorden. Letterlijk. De reeks ‘Gulzigheid’ bevat vijf grafische gedichten waarin het schriftbeeld de hoofdrol speelt. Willems zet zijn zinnen op papier in zorgvuldige composities van stift, pen en typeletter. De lezer treft […]