poëzie
Poëzie: Thom Wijenberg
Door: Thom Wijenberg
Beeld: Kim Vros
29 september 2023
autopilot
op een avond was ik alleen het achterwerk van het paard, niet meer
het hele dier en met een grappig schaartje knipte ik de helften, gaf ze namen
nu lang vergeten, lang geleden begraven
zo gaat het altijd, zeg jij
het zijn de verkeerde dingen die we mooi maken
onweer. een steenmarter schiet door de straat
mijn roversogen komen over de rand, liggend in de hoogslaper lijk je
zoveel minder dood dan ik je zou willen
ik hap in je kuiten en bijt me een weg door het schuim
net voor ik bovenkom laat ik los, glijd ik terug in de kleverige prop
naast het matras stijf ik op tot een kogel, een bermbom
oude lessen
I.
het zit zo: lang, lang geleden was je de oude leguaan
tot ik je van de plank tilde en tegen mijn borst drukte, je armen warm-
wreef, de linker in een haltgebaar en de rechter trok ik mee
jij was een aangelijnde hond
of ik niet zag hoe je de komma’s die ik achterliet opraapte, bij het staartje
nam en opblies, ze onder ons in het water schoof. zo draaiden we
oude gedaante, nieuwe gedaante
steeds als ik je uit je vorm duw weet ik niet hoe je weer zal worden
wat je was, wat je hoort te zijn
II.
help, ik ben mijn afsplitsingen kwijt
al die levens waarin ik er niet uitzie als een struikrover, waarin ik
leer over ijzerbewerking en als een verdwaalde pijl door de religieuze kern schiet
levens waarin ik moord en brand schreeuw als je van me wegloopt, waarin
de zon in de nacht ontspruit en ik hoopvol mijn laatste mentholsigaret uitblaas
in de lens: waarom roest de liefde zoveel sneller in mijn handen?
ik heb geprobeerd ze bij me te houden, mijn tweeëndertig levens
het gat in mijn handtas werd simpelweg te groot
waar is het leven dat mij past
het leven waarin ik mijn naam zuiver, waarin ik op jou opereer
in plaats van andersom en je daarna voorzichtig in kartonsnippers terugleg
een leven als een autoreclame of blauw met groene spikkels, een leven
waarin we met gloeiende rackets dubbelspel spelen tegen het donker
en de halvemaan een schilfer oud liefdesverdriet
pentakels zes
de volgende zet zit al in je handen. ik tel negen maanden
veertien dagen sinds de aanraking, mijn hand op de deurbel, oftewel
hoe ik de liefdesfuik in glibberde en mijn pijlvormige lichaam me
op mezelf wees. uit schrik liet ik de bol wol
op straat vallen, zag mijn lot zichzelf afwikkelen, om de hoek
in een tram verdwijnen. waarom ging ik er niet achteraan en leef ik
mijn leven als een soapacteur alleen op werkdagen? bang voor de knip
laat ik me tot vervelens toe blind slaan, doorschrijven – dan
zeg jij: je beurt is voorbij. je bovengezicht gaat onder
je slaapt en ik blijf liggen, stilletjes in mijn betekenis. op mijn netvlies
brandt de slotopstelling nog na: op iedere stoel een dikke kat
onze volgende gast moet blijven staan
Over de auteur
Thom Wijenberg (1996) is schrijver en dichter. In zijn werk gebruikt hij camp om queerness en queer ervaringen in een heteronormatieve wereld te onderzoeken. Zijn werk verscheen onder andere in De Revisor, Op Ruwe Planken en op Vuurland en Notulen van het Onzichtbare. In 2022 nam hij deel aan de Parijsresidentie van Vlaams-Nederlands Huis deBuren. Thom zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin en is daar ook werkzaam als talentontwikkelaar en redacteur.
Over de illustrator
Kim Vros (1998) is een jonge illustrator met een obsessie voor kleur en sterren. Momenteel is Kim werkzaam als creatief begeleider en maakt daarnaast illustraties vanuit diens eigen gevoelswereld. Sinds juni is Kim afgestudeerd als illustrator aan Artez in Zwolle. Meer zien? Neem een kijkje op instagram onder de naam Artmoux.
Lees meer uit de categorie poëzie
Vers in de Etalage
Door Jonathan GriffioenIn Wijk bij Duurstede Lagen we als leeggelopen ballen tegen muren met de neus vlakgedrukt tegen de stenen, de loodrechte huizenvelden en kinderen die van getroffen fietsen vallen. Balkons waarvan bloembakachtige moeders etenstijd schreeuwen. En wij rookten paracetamol of kerfden bloemetjes in strakgetrokken huiden, gooiden stenen naar reigers omdat ze clichématig langs de waterkant […]