poëzie
Twee gedichten
Door: Rosalie Vogelaar
Beeld: Sara Marie Huisman
12 mei 2026
Polder promise
Je zei dat we vrienden waren omdat
ik ook wist wat er mooi was
aan een druilerige polder.
Ik vroeg me af of dat genoeg was om een vriendschap voort te laten varen.
Doorgaans heeft men het weinig over polders, ook niet als het druilerig is.
Alleen als de boel dreigt te overstromen, maar dan wordt gesproken in termen van
techniek, niet in strofen.
Het ging al een tijdje mis tussen ons, er is nog weinig gezamenlijke grond.
Ja, ik kan elk jaar Koningsnacht vieren in de circustent op het sportveld,
de Havendagen lukt ook nog wel. Ik zal me dan samen met het eiland verheugen
op de binnendijkers van buiten de dijk, die dan weer even terug zullen zijn.
En wat hebben we het weer goed.
‘t Is voor eilanders lastig hetzelfde te doen, voor een ander zomaar
de grond te verlaten. Lang heb je al niet gevraagd hoe het gaat en
waarschijnlijk weet je niet dat ik tante ben geworden.
In plaats van minimaal terug te scrollen, vraag je nog eens naar mijn ‘nieuwe’ adres.
Ik zag onlangs twee bomen staan in zacht rood licht. Als basten konden blozen,
dan bloosden zij die dag. Sindsdien vraag ik me af of polders kunnen huilen
en of jij hetzelfde dacht.
Toen de wereld nog uit één stuk bestond
Na afloop in dat geruststellende beest met je wang op de gordel
het donker in. Jezelf twee keer naast je. Nergens sluip je sneller
in zo’n verre slaap als op het ritme van de brug. Kadoenk, kadoenk,
tweeënvijftig keer kadoenk (je deed meermaals onderzoek).
Een seconde later in de armen van je vader: je ontwaakt en beseft
hoeveel geluk je hebt. Dat laat je niet merken, sterker nog,
je maakt je lichaam zwaarder, nog geloofwaardiger. Het licht
in de gang haalt je niet uit je spel. Je wordt getild op de trap,
negentien treden lang, en toont je sterkste staaltje theater. Pas als je lijf
de lakens raakt, maak je kenbaar dat je weet: ik ben weer terecht.
Je verlaat het toneel, alles is gezegd.
Over de auteur
Rosalie Vogelaar (1994) studeerde af als neerlandicus met onderzoek naar de representatie van bomen in fictie en naar de taal die aan hen wordt toegekend. Momenteel werkt ze als redacteur voor organisaties in de publieke sector. In 2024 won ze de AMAI Vakjuryprijs voor Beste gedicht en in 2026 behaalde ze de top 10 van Poëziewedstrijd Oostende. Rosalie trad onder meer op tijdens Dichters in de Prinsentuin, op de Limburg Biënnale, en in samenwerking met muzikanten tijdens Urban Mosaic met Ujazz en in Filmtheater Zierikzee. Ze publiceerde in Seizoenszine en Mugzine.
Over de illustrator
Sara Marie Huisman is graag buiten en tekent altijd. Als illustrator vangt ze vergezichten, ogenschijnlijke leegte en natuurlijke details in beelden om die schoonheid te delen in verhalen. Haar werk kenmerkt zich door sterke lijnen en is een oproep tot aandacht voor onze wereld.
Lees meer uit de categorie poëzie
Kunstbende #1: Rinske Dolstra
Door Rinske DolstraStekje Je hebt me ingeplant Ingeplant Je drukt met je slungelige vingers de vochtige aarde stevig aan Dit is een mooie plek voor jou Zei jij Als een zaadje lig ik in de modder De baarmodder Mijn voeten wroeten in de mening van de mensen Hun woorden wurgen de aarde en wortelen zich vast in […]