Beeld Interview Portret

Kattenkwaad

Door Eileen Ros
3 juni 2010

Tekst en beeld: Eileen Ros en Josja van Zadelhof

Met de portemonnee-aan-touwtje-truuk trokken een fotograaf en schrijver Amsterdam in op zoek naar ontboezemingen. Passanten die nietsvermoedend de geldbuidel oppakten werd gevraagd: “Wat heeft ú aan kattenkwaad uitgehaald vroeger?” ‘Kattenkwaad’ is van 12 juni tot 12 juli te zien in Galerie Schijnheilig in Amsterdam. De Optimist publiceert alvast een kleine selectie van foto’s met bijpassende verhalen.

‘Kattenkwaad’, 12 juni tot 12 juli 2010. Galerie Schijnheilig, Passeerdersgracht 23bg in Amsterdam. www.schijnheilig.org

 

Protestantje-vechten

Het witte haar van meneer Harry Sablerolle (75) waait alle kanten op. Bij het oprapen van de portemonnee kijkt hij triomfantelijk omhoog. “Je gaat me toch niet vertellen dat ik zojuist in een grap ben getuind hè!” Meneer Sablerolle -“Ja, allochtoon”- is geboren en getogen in Amsterdam Noord. “Da’s nooit Amsterdam geweest eigenlijk. In de hongerwinter kon je er wel goed hout rapen. Dat zag je toen als kattenkwaad, maar was meer overleven. Op het fabrieksterrein van Ducroo Brauns aan de Valkeweg kon je nog weleens partijtje vinden. Dan wipte ik s’nachts over het hek en ging ik op zoek. Eén keer was ik bijna gesnapt. Een bewaker rook onheil en liep het terrein op met een grote hond. Zo’n Rottweilertype. Ik verschool me achter een paar ijzeren tramwielen. Net door het gaatje in het wiel kon ik de bewaker volgen. Ik kneep em wel hoor!” Meneer Sablerolle grijnst baldadig. “Ja, kattenkwaad in Noord is altijd goed vertegenwoordigd geweest. Vroeger had je bijvoorbeeld protestantje-vechten. Toen waren er nog katholieke straten en protestantse straten en gingen de jongens van beide straten tegen elkaar rellen. Niet alleen met de vuisten hoor. Ook met stokken, stenen en fakkels. Ja, van ons ken je nog wat leren! Bon, nu ik moet er vandoor. M’n dochter wacht.” Abrupt springt meneer Sablerolle op zijn fiets.
Na een minuut is hij hijgend terug. “Mag ik nog wat zeggen? Er schiet me opeens iets te binnen. Toen ik klein was, een jaar of 8, liep ik bij het Gebed Zonder End toen ik een dikke vrouw zag. Met van die grote rondingen. Ik weet niet waarom, maar iets heel gemeens kwam in me op. Ik riep “Dikke mol!”. Haar blik toen ze opkeek..” Sablerolle is even stil en kijkt uit over het IJ. “Ze keek dwars door me heen. Dat deed echt zeer. Bij deze mijn excuses. Voilá.”

Respect

“We hebben niet echt iets uitgehaald eigenlijk, zegt Serginio (15) en schudt zijn hoofd. Ook vriend Dairon (15) weet niks te verzinnen. Serginio schudt zijn rasta’s naar achter. “Ja, we hebben wel een keer waterballonnetjes gegooid. Dat was wel leuk. Van de galerij op mensen.” Nooit gepakt? “Nee eigenlijk niet. Kijk, als je dat doet ga je je natuurlijk gelijk verstoppen. Het is best wel eng al blijf je kijken, snapt u?”
Dairon: “En nooit op ouderen, daarvoor hebben we respect. Of weetje nog die bom, Ser?” Serginio trekt de schouders op. “Welke bom?”  Dairon: “Op school in de aula.” Serginio: “Oja, ik was kapot geschrokken. Echt moeilijk, die gast. Wij zaten zo in de les, hoorden we een harde knal. Dat was echt heftige shit. Geen idee waar hij dat ding vandaan had. Het was zo’n vlinderbom.”
Thuis iets uitgehaald? Dairon schudt het hoofd. “Ik heb respect voor mijn ouders, ik ken m’n grenzen weetje.” Serginio: “Yo gast, jij hebt zeker voor alles respect! Ik heb wel één keer iets gedaan. Gewoon, je weet toch, iets kleins. Stiekem kip uit m’n moeders pan gehaald.” Dairon: “En je had toch het haar van je neef in de fik gestoken?” Serginio: “Dat was met kerst ja. Toen hadden we een groot diner aan zo’n lange tafel waarop alles netjes was opgediend. Voor iedereen was aangeschoven begon m’n neef alvast met bikken. Dus pak ik zo’n kaarsje en hou het vlakbij z’n gezicht. Voor de grap hoor. Maar z’n haar vatte vlam! Zeker pluizig ofzo. Het stonk echt kapotmoeilijk. En ook de hele avond en vooral waar ik zat.” Een oudere vrouw met kleurige doek in het haar komt op de jongens af. “Jongens, alles goed met jullie?”, vraagt ze met een glimlach. De jongens knikken, geven een omhelzing en kijken haar na. Dairon: “We moeten naar school man. Je oma zag ons, straks denk ze dat we spijbelen ofzo.” Serginio knikt en schudt ons de hand. “Tot ziens mevrouwen.”

Lees meer van

Wormwonderland

Door Eileen Ros

Aan een worm vragen ‘wat is jouw utopie?’ heb ik nog nooit gedaan. Ik heb nog nooit iets aan een worm gevraagd, laat staan iets over utopieën. Ik moest in gedachten op zoek naar een antwoord. De worm in mijn hoofd had een modderig zandpad voor ogen. Met een perfecte mix van zand en klei, […]

Lees meer uit de categorie Beeld Interview Portret

Wonderkamers

Door Miriam van Ommeren

Tekst: Miriam van Ommeren Beeld: © Schrank8 De Optimist bezoekt en belicht een aantal ‘huisgaleries’ in Nederland. Kunst aan huis: aan de muur, in een kast of in een bijkeuken. Wie doet het, wie bezoekt het en hoe werkt het? De eerste in de reeks ‘wonderkamers’: Schrank8, in Amsterdam Oost. Een loods in Goeree Overflakkee […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper