Interview

Illuster: Evelien Cambré

Door Martien Bos | beeld: Evelien Cambre
6 september 2019

De literaire bijdragen op De Optimist worden al jarenlang vergezeld door beeld dat speciaal wordt gemaakt door illustratoren met uiteenlopende stijlen en achtergronden. Los van de korte biografie die we plaatsen, weet de lezer niet zo veel over deze mensen. En dat is zonde. Daarom is er de rubriek ‘Illuster’, waarin we onze illustratoren uitgebreid aan het woord laten over hun werk. Vandaag: Evelien Cambré (Atelier Cambré).

Evelien Cambré voor ZIT 1 (l) en ZIT 2


We zien meestal alleen vrouwen in je illustratiewerk. Vaak lijken ze hetzelfde personage: vierkante schouders, ronde heupen, afgewend gezicht. Gebruik je steeds hetzelfde model of kunnen we hier een bepaalde boodschap in lezen?
Er is de laatste jaren veel aandacht voor gendergelijkheid, mensenrechten en body positivity. Ik wil daar deel van uitmaken door feminisme te vertegenwoordigen in mijn werk, op zo’n manier dat de vrouw het overwicht heeft. Daarbij hou ik ervan om zulke geladen onderwerpen erg te stileren. Gezichten en gezichtsuitdrukkingen zijn wat mij betreft dus vaak een no-go. Dat betekent wel dat alle figuren anoniem worden en op elkaar gaan lijken. En dat is prima.

INSTINCT

Een ander terugkerend personage is de wolf, en in een van je werken heeft die wolf gemeenschap met de eerder genoemde vrouwfiguur. Is dat een soort commentaar op Roodkapje?
In mijn laatste jaar op de kunstacademie werkte ik aan een project over beeldtaal en hoe die zich bij sprookjes door de eeuwen heen heeft ontwikkeld. Algauw bleek het originele sprookje van Roodkapje en de wolf zich perfect te lenen voor het project, waarbij ik tegen de gangbare beeldtaal bij het sprookje in wilde gaan. Niet alleen door de krachtige symboliek ervan, maar ook omdat die beeldtaal bij het sprookje folklore is: een (grotendeels realistische) afspiegeling van de samenleving in de 17e eeuw. Als je dit weet, is die gangbare beeldtaal geen ver-van-je-bedshow meer. Of van het bed van de wolf, in dit geval.

Stilistisch verliep het maakproces van het duo vlot, maar bij het ontwikkelen van de theoretische onderbouwing werd het plots een ander verhaal. Het werd persoonlijk: als maker, en dus verteller, handelde ik vanuit mijn eigen perspectief. En toen ik moest nadenken over esthetische seksstandjes en mannelijke overheersing, realiseerde ik me al snel dat ik dit soort zaken met mijn docenten zou moeten kunnen bespreken.

En toen raakte er ook nog eens een dier in verwikkeld… Door die persoonlijke ontwikkeling is de illustratie ‘INSTINCT’ vier jaar later nog steeds een van mijn beste werken en liggen Roodkapje en haar wolf mij nauw aan het hart, dus ik blijf nog wel een tijdje met ze werken.

HOARDING

Hoe kom je tot de ontzettend strakke lijnen in je originele schilderwerk?
Ik zoek graag de elektriciteit op tussen een wiskundige vectorconstructie en tekenen vanuit de losse pols. Op de middelbare school werd ik af en toe al vergeleken met Ever Meulen, een van de meesters van de klare lijn, en daar was ik zo fier op dat ik altijd in die richting werk ben blijven maken. Dat resulteerde in het strakke lijnwerk dat ik tegenwoordig maak.

Wel is het zo dat ik mijn digitale tekeningen, de vectoren, tegenwoordig wat te klinisch vind worden. Momenteel ben ik aan het uitzoeken waar mijn plek is tussen die grillige losse pols en de vector.

Op een gegeven moment zat ik bijna elf uur per dag achter de computer. In een poging mezelf los te scheuren van het scherm heb ik mezelf uitgedaagd de vectoren te gaan schilderen. Conclusie: ik heb echt een heel vaste hand. En als die een keertje niet meewerkt is er nog de liniaal, waarmee ik de grenzen van een recht vlak eerst met een potlood of pen ‘afbaken’, en dat vlak vul ik daarna met inkt of verf.

 Waarom ben je illustrator geworden?
Het verhaal van velen: ik heb altijd getekend. Al op de kleuterschool greep ik, onder goedkeurende blik van de juf, naar het koekblik met dikke stiften en vervolgens zat ik elke dag te tekenen. Er waren andere soorten speelgoed, en later studierichtingen, die me zo nu en dan weleens interesseerden, maar dat was toch elke keer van korte duur. Uiteindelijk ben ik illustratie aan kunstacademie Minerva in Groningen gaan studeren.

Wat is het nuttigste dat je daar geleerd hebt?
‘‘Regels zijn er om te breken, maar je moet ze wel eerst kennen.’’

Dat mijn minimalistische tekenstijl toch leesbaar is, heb ik volledig te danken aan de lessen waarnemingstekenen. Zelfs na mijn afstuderen ga ik nog regelmatig terug naar de academie om deel te nemen aan de les, want door het tekenen van naaktmodellen kan ik correct stileren zonder herkenbaarheid te verliezen.

GARDEN

Wat leuk dat Optimist-illustrator Roos Vink ook meedeed met de expositie ‘VORMULE’ in Galerie Noord in Groningen deze zomer. Wat verbond je met de andere kunstenaars tijdens je expositie?
Roos, Sophie Spendel, Jeroen Mameli, Anne Gré Koolbergen en ik zaten in hetzelfde afstudeerjaar van onze opleiding illustratie. Alle vijf gingen we individueel te werk. Maar nu, een paar jaar later, bij het invullen van deze groepstentoonstelling, kwamen we toch vrij vlot bij elkaar uit. Omdat we ons aangetrokken voelen door elkaars thematiek en stijl. Vijf vormgevers met ieder hun eigen werkwijze, ofwel formule.

Wat zijn je plannen voor de komende tijd?
Met trots maak ik sinds kort deel uit van het dynamische team achter Yes, Please!, een project van Stichting Nieuwe Helden. De afgelopen twee jaar schuimden zij met ‘Bolleke’, een tot opnamestudio omgebouwde caravan, Nederland en België af in een poging zo veel mogelijk erotische fantasieën in te zamelen en voor het voetlicht te brengen. Het doel is het taboe dat erotische fantasieën nog steeds zijn te doorbreken. Door de omvang en chemie van het project werken ze toe naar meerdere uitingen. Het boek is er één van. En dat bracht hen bij mij. De komende maanden schrijven we de interviews uit en maken we de bijbehorende illustraties.

WEEKWATER

Zie voor meer werk van Evelien Cambré haar website en Instagramaccount.

 

Over de auteur

Martien Bos is naast freelance tekstschrijver ook illustrator voor diverse tijdschriften, kranten en uitgeverijen in binnen- en buitenland. Hij tekende onder andere voor De Optimist, NRC Handelsblad, VPRO, De Standaard, uitgeverij Boom en Athenaeum–Polak & Van Gennep. Zie martienbos.com.

Over de illustrator

Evelien Cambré (1991) is freelance illustrator. Vanuit Antwerpen verhuisde ze naar Groningen, waar ze in 2016 aan Academie Minerva afstudeerde in Illustratie. Haar werk bevindt zich voornamelijk in het journalistieke kader, waarbij elke illustratie een onderzoek is naar de elektriciteit tussen de geometrische regels en de onvoorspelbaarheid van tekenen met de losse hand. Zie Eveliens Instagrampagina.

Lees meer van

Negen werelden

Door Martien Bos

Menno Wittebrood is een 46-jarige illustrator en storyboarder, geboren in Bergen (NH) en via Amsterdam, waar hij de Hogeschool van Amsterdam bezocht, in Edam beland.   Kun je vertellen hoe deze tekeningen ontstaan zijn? Dit zijn de tekeningen die ik maak naast mijn commerciële werk, storyboards voor films en commercials. Ik werk vanuit huis en op locatie, met […]

Lees meer uit de categorie Interview

Lumineus – Ad Nuis

Door Quirinus Martijn

‘In Azerbeidzjan snappen ze niks van een lone wolf zoals ik.’ Fotograaf Ad Nuis reisde voor zijn multimedia project ‘Oil & Paradise’ tien keer naar Azerbeidzjan. Het resulteerde in een tentoonstelling waarin hij met beeld, tekst, video en geluid een beeld schetst van een land waar tegenspraak niet geduld wordt. ‘Het is de perfecte maffiastaat.’ […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper