Proza

Hyperballade

Door Rudie Verbunt | beeld: Imke Bogers
29 april 2021

Elle en het barmeisje hebben elkaar al eens eerder gezien, maar dat weten ze niet meer; op dit moment zijn ze vreemden die elkaar in de spiegel bij de wastafels bekijken. Elle volgt de hand van het barmeisje, kijkt hoe ze het lijntje boven haar wimpers met oogpotlood bijtekent en af en toe met haar pink iets wegveegt. Ze lijkt op de vrouw van de poster in de hal: de danseres in haar bananenjurk. Klein, maar gespierd en met een pixie cut. Knap.
‘Je kunt via het raampje ontsnappen,’ zegt het barmeisje.
Elle schrikt. Ze stond te staren, dat kan niet anders.
‘Vrijgezellenfeest?’
Elle frummelt aan haar prinsessenjurk. ‘Idee van mijn zusje,’ zegt ze.
‘Ik snap het. En jij vindt het nu wel mooi geweest, maar zij willen dat je karaoke zingt. Nu nog niet, want nu is er nog niemand, nee, als de tent vol staat.’

Elle glimlacht. Ze heeft gelijk. Natuurlijk heeft ze gelijk. Dit gebeurt hier iedere week.
Het barmeisje stopt haar potloodje weg en kijkt Elle aan. ‘Het is een grapje,’ zegt ze. ‘Je kunt niet echt via het raampje ontsnappen. Het is te klein en je komt in de tuin van de buren terecht. Het gebeurt weleens, daar niet van, maar dan staan ze daar in hun eenhoornpak en moeten ze uiteindelijk de politie of de brandweer bellen.’
In Elles hoofd ontstaat het beeld van zo’n vrouw die op haar tenen in een tuin staat. Het raampje zit te hoog en ze weegt te veel; zelfs als ze erbij zou kunnen, zou ze met geen mogelijkheid zichzelf omhoog kunnen trekken.
‘Hoe heet je?’
‘Elle.’
‘Elle.’ Het barmeisje knijpt haar ogen een beetje samen. ‘Ken ik jou niet ergens van?’
Elle haalt haar schouders op. ‘Ik werk in het weekend bij de supermarkt, misschien is dat het.’
Het barmeisje laat haar ogen langs Elle gaan. ‘Misschien,’ zegt ze. Ze haalt een lippenstift tevoorschijn en vraagt: ‘Wat ga je zingen?’
‘Ik weet het niet. Mijn zusje heeft iets uitgekozen. Waarschijnlijk Katy Perry.’
‘Ai.’
‘Ach,’ zegt Elle. ‘Ze hebben het in ieder geval naar hun zin. Dat is ook wat waard.’
‘Ja,’ zegt het barmeisje. ‘Dat is ook wat waard.’ Ze kleurt haar lippen bij. ‘Was er ook een stripper?’
Elle zucht. ‘Ja,’ zegt ze.
‘Strippers zijn altijd verschrikkelijk.’
Elle haalt haar schouders op. ‘Zonder die gillende en klappende vrouwen kan het best leuk zijn.’
Ze zwijgen even. Elle draait de kraan open en wast nog een keer haar handen.
‘Is hij het waard?’ vraagt het barmeisje. ‘Strippers, zo’n jurk, karaoke?’
Elle kucht. Ze twijfelt erover of ze het moet zeggen of niet, maar uiteindelijk zegt ze het toch.
‘Zij,’ zegt ze. ‘Ik trouw met een zij.’
Het barmeisje houdt haar lippenstift even stil. Ze glimlacht geamuseerd. ‘Is zíj het waard dan?’
‘Ze is heel leuk,’ zegt Elle. ‘Echt heel leuk.’
‘Oké,’ zegt het barmeisje. Ze laat haar lippen over elkaar gaan en maakt een kusbeweging. Haar lippenstift past perfect bij haar kapsel. Samen maken ze haar gezicht precies zo vol als het moet zijn. Ze is zo ontzettend knap.
Elle slikt. Voor de vorm doet ze haar haar naar achteren. Het barmeisje kijkt haar een halve seconde aan en zegt: ‘Nu zie ik het!’
‘Wat?’
‘Van de app! We hadden een match! Je vertelde dat verhaal over die oppaskat!’
Elle bloost. Die app, ja. Hoe lang is dat nu geleden? Anderhalf jaar? Twee? Het was een hobbeltje in hun relatie, meer niet. Het kwam weer goed. Met wat therapie kwam het iedere keer weer goed, en nu kunnen ze erom lachen.
Strikt genomen had ze helemaal niets verkeerd gedaan. Ze had maar één keer een meisje aangesproken. Eén keer. Het bleef bij wat berichtjes heen en weer, en natuurlijk, dat was leuk en spannend, maar met alleen leuk en spannend kom je nergens. En de meisjes op die apps zien er op foto’s altijd beter uit dan in het echt.
Behalve dit meisje, dan. Dit meisje was in het echt mooier dan op de foto.
‘Sorry,’ zegt het barmeisje. ‘Verkeerde plek, verkeerd moment.’
Een van de toiletten spoelt door. Een jong meisje met blond haar opent de deur en loopt naar de spiegel. Ze wast haar handen en verlaat de ruimte. Even klinkt er geluid vanuit het café, maar zodra de deur weer sluit, is het stil. Het barmeisje gaat met haar wijsvinger langs haar wimpers en zegt: ‘Maar goed. Trouwen. Mooi hoor.’
‘Ja,’ zegt Elle.
‘Heb je haar via de app ontmoet?’
‘Middelbare school,’ zegt Elle.
‘O,’ zegt het barmeisje. ‘Dat is dan al lang, of niet?’
‘In het begin waren we gewoon vriendinnen,’ zegt Elle.
Het barmeisje knikt. ‘En nu trouwen,’ zegt ze. ‘Romantisch.’
‘Ja,’ zegt Elle. ‘Romantisch.’
Beiden kijken naar de deur. Elle zucht en zegt: ‘Ik denk dat ik zo maar eens terug moet.’
Het barmeisje knikt. ‘Ik ook,’ zegt ze. ‘Veel succes vanavond. En als je Hot ’n Cold gezongen hebt, dan krijg je er eentje van mij.’
‘Bedankt,’ zegt Elle. Ze loopt naar de deur.
‘Nog één ding,’ zegt het barmeisje als Elle de klink vastpakt. ‘Ik wil me nergens mee bemoeien, maar zit je nog steeds op die app?’
Elle verkleurt tot in haar nek. ‘Nee,’ zegt ze. ‘Dat was iets tijdelijks.’
‘Oké,’ zegt het barmeisje. ‘En anders is dat ook oké, hoor. Geen oordeel.’
‘Ze is mijn beste vriendin,’ zegt Elle.
‘Dat snap ik,’ zegt het barmeisje. ‘Dat is ook wat waard.’
‘Ja,’ zegt Elle. ‘Dat is ook wat waard.’
Ze opent de deur. De stem van de café-eigenaar sijpelt de toiletruimte binnen. Hij zingt You’re the First, the Last, My Everything, en straks, als het café vol is, als alle mannen en vrouwen net te veel gedronken hebben, betreedt Elle het podium. Ze zingt Hot ’n Cold, haar zus juicht en het meisje achter de bar glimlacht. Ze schenkt voor haar een piña colada in en ze krabbelt een telefoonnummer op een viltje. Elles vingers raken kort de hare als ze het aanneemt. Ze schrikt, vooral van wat die aanraking met haar doet. Toch steekt ze het viltje in haar handtas en ze draagt het bij zich, zelfs tijdens het trouwfeest en de reis die erop volgt. En ze twijfelt, meer dan een jaar, maar uiteindelijk belt ze toch.

Over de auteur

Rudie Verbunt (1986) schrijft kort proza voor volwassenen en lange verhalen voor jongeren. Hij studeerde ooit geschiedenis in Nijmegen, maar werd uiteindelijk achtereenvolgens afwashulp, straatmuzikant, postbode, hulp in de huishouding, kantinemedewerker, leraar Nederlands en docentenopleider. Verhalen van hem verschenen eerder bij o.a. Op Ruwe Planken, Tijdschrift Ei, Twentse Courant Tubantia, Notulen van het onzichtbare en &C Magazine.

Over de illustrator

Imke Bogers is een illustrator en eeuwige twijfelaar uit Utrecht. Met heldere beelden en minimale middelen geeft ze de wereld om haar heen weer. Haar werk is te vinden op imkebogers.nl en op haar instagrampagina.

Lees meer uit de categorie Proza

Vuurdoop

Door Mathilde Drooger

Het is de derde dag en een harde dreun vlak naast me doet me opkijken van het kauwgomkrabben. Will ligt op de grond van de gymzaal. Zijn ogen zijn dicht, tussen zijn vingers smeult zijn sigaret. Net was hij nog druk bezig met de boenmachine. ‘Will, wakker worden!’ roep ik, maar hij geeft me geen […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper