poëzie
Poëzie: Yuna Lauriks
Door: Yuna Lauriks
Beeld: Jessica Lamers
24 juli 2023
de eendenbek
de eendenbek voelt ijskoud in haar vagina, ze schrikt van de hand
die zomaar naar binnen glijdt, ze appt snel dat ze wat later zal zijn
de kantoorchat rinkelt waarom-vragen, een poster
tegen partnergeweld in België hangt aan de muur
de gynaecoloog is nerveus en kijkt gejaagd tussen haar benen
even later slikt ze een roze drankje
ongeveer vier weken, had de adviserend therapeut gelogen
aan de balie kreeg ze de pillen, een toiletzakje met tampons, maandverband,
Ibuprofen en een immense handleiding
ze is niet armoedig, enkel in afwachting van een kramp
in de wachtkamer staat de radio luider dan haar bange stem
haar baarmoeder is defect, ze opent haar ogen naast een pispot
gevuld met kots; de mevrouw van de balie en de pillen wrijft over haar arm
kamillethee met kardemom en kruidnagel
de vrouw walmt van het nerveuze, weerkerende zweet
de geur kruipt weer binnensmonds, “niet meteen gaan werken meisje”
ze waggelt weg
wie niet naar zichzelf kijkt wordt van een spiegel voorzien
over zeven weken worden haar eileiders afgebonden, ze steekt haar vinger
bij het vertrek met opzet tussen de terughoudende deur
klokgeest
de dag is hard wanneer ik ’s avonds dat wat aan me kleeft en niet bij me past
van mijn lichaam trek, sleur en eindelijk eens pff-
uitgeblazen wezen
een groene kwak vang diep tussen de trilharen, het plak op de badrand
wat nu als ijsblokjes uit marmer bestaan, ze nooit smelten
en altijd koel zijn door de omliggenden
als ik mijn cellen zich hoor delen en kan zeggen
wanneer ze moeten ophouden
ik wil klokgeest zijn en door de tijd heen reizen, pauze-play-stop-play; zelf te kiezen
af en toe drink ik wat badwater – kampvitamientjes –
wat als hoop rondgestrooid kon worden zoals
de bruisbal in bad geeft en geeft
er is haast geen water nodig om schuim te creëren
weinig mensen zijn mooi wanneer ze hun sigaret rollen
de zachtheid waarmee hun tong de randen natmaakt
zouden ze dan aan borsten denken?
wanneer ik niet langer onder bed moet kijken voor monsters,
de dood zoek onder de boekenplank met ‘hevige titels
(niet aan te raden bij slechte dagen)’
na m’n bad, dat leegloopt zoals een nijlpaard uitgedorst is
(de loodgieter moet dringend langskomen)
denk ik over sukkelaars, die overal ouders zoeken om verder te groeien
en hoe de helft van de mensheid soms een ferme bitchslap verdient
normaalheid
op sommige dagen krioelen er miertjes in zijn hoofd
een preek over water dat eigenlijk niet nat is en pas voelbaar om die reden
eerlijk gezegd luisterde ik niet goed genoeg om het nu na te vertellen
met m’n hoofd zat ik ergens anders; al onze aders aan elkaar geregen,
is twee en half keer de aardbol rond
dan fantaseert hij met een mok koffie
de vrouw aan de overkant van de straat ze is vast eenzaam haar man
wankelt wat meters achterop; die hebben geen seks meer
oftewel op een vaste dag in de week
met washitape op de zoogdierenkalender aangeduid
ik knik en mijmer mee als hij vraagt
waarom ik bij hem ben: wanneer hij zijn laatste
onzekerheidsplooien gladgestreken heeft
ik kom niet verder dan zijn lippen omdat liefde
nu eenmaal moeilijk is af te meten
de wereld draait door, gaan wij wat in tegengestelde richting lopen
zegt hij me
maar ik wil eens een crimineel zijn, voor de rechtbank verschijnen en toch
de zaak winnen, zou dat geen kick geven?
hij wilt me vast brengen als ik de dagvaarding ontvang
dan blijft die motor gesmeerd en kan hij nog eens kijken naar mijn naaktfoto
die aan de achteruitkijkspiegel, boven het dashboard hangt
Over de auteur
Yuna Lauriks (2004) is eeuwig enthousiast over woorden, koffie, luisteren en diepgaande gesprekken. Ze werkt vast als barista in Vandekerckhove en hoopt in de toekomst onder het mom van deeltijds schrijver door het leven te gaan. Ze observeert graag de mens en het leven wanneer ze zich verplaatst met haar wallaroo of mountainbike. In het middelbaar herontdekte ze haar ontzag voor alles wat mooi is neergeschreven en schreef daar haar eerste roman die ze uitgaf in eigen beheer.
Over de illustrator
Jessica Lamers (1995) werkt als illustratrice en schrijfster. Ze houdt van kleurrijk werk dat digitaal fijntjes getekend is en haalt veel inspiratie op uit Europese strips. Ze vindt het leuk om te experimenteren met verschillende technieken en stijlen. Voor meer werk zie jessicalamers.nl en Jessica's Insta.
Lees meer uit de categorie poëzie
Poëzieweek 2016
Door Michelle Brouwerhond haai hommel * er zijn dagen dat de hond zijn naam vergeetroerloos op de rand van het erf zit de nestbouwers in de gaten houdtde sluiprouteracers bespiedtde weilandwandelaars volgt dagen dat de hond Het Geluid ontleedtonderliggende betekenissen in kaart brengt hij ruikt al dat de lucht over uren donker kleurthoort de toerist zijn […]