poëzie

Poëzie: Anke Cuijpers

Door Anke Cuijpers | beeld: Rogier Smal
27 juli 2021

En of er iets gebroken is

je leent een beweging op het moment dat de rente zo laag is
dat hij uitgesproken negatief is, met welke prijs ga je akkoord

omdat je zorgvuldiger omgaat met wat je leent van een ander
strijk je de beweging glad, maar is het dan meer of minder waard

zoals wanneer iemand bij afwezigheid van zijn geliefde de lucht
omhelst, dat het gebaar toch lijkt op iets teders, min of meer

maar als iemand jou een knuffel cadeau geeft en je weigert,
je toch het schuldgevoel daarover houden mag.

 

 

De eerste beelden

uiteindelijk begraaf je het hoofd, al vergeet je daarbij dat
wat van de engel overblijft, schittert als een ijsberg boven zee

je wou dat de engel je geholpen had, nu kijk je naar
zijn beige regenjas en zijn met olie besmeurde vleugels

je stelt het doorzoeken van zijn jaszakken uit,
het vinden van bewijs dat een engel ook maar een engel is

je weet zeker dat de engel daarvoor bedoeld was om je geloof
in de gedichten terug te brengen, niet je vruchtbaarheid.

 

 

En nu beweer je dat je voeten als warmwaterkruiken voelen

afbakeningen op de vloer geplakt om de afstand te visualiseren
twee pijlen die elk een andere looprichting wijzen
het maakt uit of je ergens heen of weer gaat, alleen
sneeuw kraakt bij elke stap hetzelfde, wordt desondanks geplet

de deur bij het resthout gegooid, als een voornemen waaruit je ooit
vloeren zult zagen, als je geen idee meer hebt waarom aan dat hout
scharnieren zitten, en de deurknoppen vaal van het ontsmetten
omdat de ziekte ons vastgreep en niet wij de ziekte

je herinnert je hoe je moeder in haar witte bed tot Maria bleef bidden
hoe je toen al zeker wist dat tot wie je ook ging bidden
het nooit een dove vrouw zou zijn, tot je later, zelf,
twee disco-oren kreeg, ook al had je daar nooit om gevraagd

een verbod ingesteld op elke zoen die in de lucht belandt
angsthazen geworden vanwege de mogelijkheid elkaar te raken
alsof er verkeersregels kunnen gelden voor de loosheid in een gebaar,
of de afstand die gemis oproept te overschreeuwen valt.

 

Over de auteur

Anke Cuijpers is schrijver, dichter en recensent. Ze schreef voor de Revisor, de Tirade, de Poëziekrant, Het Liegend Konijn, Kluger Hans en Het Gezeefde Gedicht. Met haar poëzie belandde ze meermaals in de top 100 van de Turing Gedichtenwedstrijd. Ze studeerde proza en poëzie aan de Schrijversvakschool Amsterdam. Momenteel voltooit ze haar eerste roman, en schrijft ze aan een bundel gedichten. Voor DLVA recenseert ze literaire fictie.

Over de illustrator

Rogier Smal = artwork ⚡️ drums ⚡️ prints ⚡️ motorcycles ⚡️ occii ⚡️ punk ⚡️ = roro_yr_boat.

Lees meer uit de categorie poëzie

Vers in de etalage

Door Roos Vlogman

becoming one ook ik draag het licht in me[1]  een brandend luciferkopje dat uitdooft op je tong daar de smaak van salmiak achterlaat dit is wat ik heb verbrand: de katten die zich in elkaar vasthaakten onder mijn slaapkamerraam hoe ik dacht dat dat liefde was alcoholvrije cocktails op het terras van een beachclub in […]

ontwerp: Artur Schmal Studio / ontwikkeling WordPress: Daniël Philipsen