Twee ZKV’s

Door
16 december 2016

Twee ZKV’s van Tom Marien.

MeikeHakkaart_neergang

Neergang

Mijn vader brandt, zo heeft hij het gewild. Begin deze week viel hij dood neer. Hij zakte in elkaar in de gang. Toen ik hem ging groeten, stak ik een brok steenkool in zijn broekzak. Het stuk dat hij bij de sluiting van de mijn in zijn boterhammendoos mee naar huis had genomen. Mijn vader heeft nooit van de gang gehouden. Wie in de gang staat, zei hij, holt zichzelf uit. Was hij bij leven filosoof, vandaag gaat hij als kompel.

*

Message in a bottle 

Met enige moeite opent hij het luik. Een bundel licht valt in het trapgat. Eenmaal op zolder gaat hij aan zijn bureau staan. Hij ziet het allemaal al voor zich: de camera die hem na zijn bejubelde debuut een hele dag volgt, de man die de zwevende microfoon draagt, de regisseur die aanwijzingen geeft. ‘Voilà, dit is het dan,’ zegt hij en hij spreidt zijn armen. ‘Mijn schrijvershol, mijn poëtisch walhalla.’ Hij strijkt met zijn vingers over de secretaire, want die moet scherp in beeld worden gebracht. ‘Elke keer als ik ga schrijven, moet ik eerst weer van die spullen af.’ Hij somt alles op en schuift het gelijktijdig aan de kant: de puzzels van zijn vrouw, de knutselwerken van zijn zoon en de te klein geworden sandalen van zijn dochtertje. ‘Ik ken ondertussen mijn plek wel,’ snuift hij. ‘Dichten is des rommels.’ Dan leidt hij de camera naar het kleine houten huisje, dat bovenop de secretaire staat. ‘Mijn spaarpot uit Tirol.’ Hij schudt het houten ding. Het blijft stil. Snel zet hij de spaarpot neer en wijst naar een fles waar nog nauwelijks vocht in zit. ‘Waarschijnlijk wil je weten waarom hier zoveel drankresten staan.’ Eindelijk krijgt hij de kans om het aan de wereld te vertellen. ‘Het is niet wat je denkt.’ Hij neemt de fles in zijn hand. ‘Ik verzamel lege flessen. Om er later, als ik met pensioen ben, bootjes in te zetten.’ Hij drinkt de fles in een teug leeg en kegelt haar in een kartonnen doos onder zijn bureau. ‘Bekijk het als een vorm van pensioensparen. Wat ik nu heb, hoef ik later niet meer bij elkaar te zoeken.’ Even houdt hij de lippen stijf op elkaar. Dan boert hij luid, want humor doet het altijd goed op tv. ‘Bootjes in lege flessen vind ik heel poëtisch. Het is een mooie metafoor voor het leven.’ Hij steekt een vuist in de lucht en roept: ‘Licht het anker en hijs het zeil!’ Langzaam zakt zijn vuist naar beneden. ‘En toch zit je gevangen, voor altijd.’ De regisseur tikt de cameraman aan. Het beeld trekt zich terug van de gevierde dichter. De kijkers blijven verweesd achter. Een volgende druk van zijn debuut is in de maak.

MeikeHakkaart_message-in-a-bottle

 

Lees meer van

Poëzieweek 2016

Door

HINKSTAPSPRONG Elke dag begint met een kennismakingsrondje met de vingers gekruist, onze gebreken present stellen we ons voor conform de natuurwetten we trokken getallen over in het scherp van de uren we vouwden tamme dieren van belastingpapier de nacht werd afgesloten in een blauwe map notulen heten voorlopig herinneringen we denken aan roofvogels, de glijvlucht […]

Lees meer uit de categorie

Strepen uit een minibus

Door Ana Marija Grbic

vertaling: Pavle Trkulja Het eerste olieverfschilderij van de schilder Neša Nedeljković was zojuist in een minibus van het bedrijf Gea verkocht, in de buurt van Bujanovac. Een vriend had hem er vijftig euro voor geboden, las hij in zijn sms-bericht, en Neša dankte God dat hij nog altijd aan deze kant van de grens zat […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper