Poëzie

Poëzie: Jorina van der Laan

Door Jorina van der Laan | beeld: Erik Kohler
4 november 2019

*

Een mager meisje geeft me een broek die ze niet meer draagt.

Ik leg de broek in een hoek van mijn kamer en raak de spijkerstof elke ochtend even aan.

De broek is een entiteit en bekijkt me.

 

Me bekeken voelen leidt tot in mezelf willen verdwijnen,

leidt tot met een scherp voorwerp kleine incisies in mijn lichaam maken,

ze naar lucht zien happen als mondjes, weekdieren die uit zee worden getild.

 

Op slechte dagen voel ik me verantwoordelijk voor alles dat wankel is:

een bankstel bij het oud vuil, een porseleinen kat die een oortje mist,

een handschoen op het fietspad, een gekneusde vrucht.

 

Ik zoek op Marktplaats naar voorwerpen waarin ik het spiegelbeeld van de verkoper zie.

Ik vind een verdrietige man in een zilveren dienblad,

print de foto uit en draag hem bij me in de borstzak van mijn jas.

 

 

*

Ik ben breekbaar wanneer ik zonder jas in de supermarkt sta.

Ik zie een man op wie ik mijn eenzaamheid projecteer en leg een marmercake in zijn winkelmandje.

 

Gisteren was ik wreed voor mezelf, vandaag wil ik weerloos zijn:

een onbeholpen lichaam dat door iedereen kan worden aangehaald of omvergeworpen.

 

Ik kies een vrouw uit bij het vriesvak en probeer iets moederlijks in haar op te roepen,

laat me door mijn knieën zakken en doe me voor als een pasgeboren kalf.

 

De vrouw gaat naast me liggen en likt me schoon.

 

 

*

Mijn moeder kamt mijn haar uit na zwemles.

Ik vergelijk mijn lichaam met dat van andere meisjes,

onderzoek waar ze uitzetten, opzwellen.

Mijn badpak laat een afdruk achter in mijn weke huid.

 

Ik kleed me om achter een handdoek

die mijn moeder voor me ophoudt en voel me een goocheltruc.

Ik wil weten of mijn borst vlak blijft als ik op mijn buik slaap,

waarom ik me schaam als ik ondersteboven aan een klimrek hang,

mijn shirt over mijn hoofd naar beneden valt.

 

Voor de badkamerspiegel pak ik mijn flanken vast.

Ik kneed en weeg ze zoals een slagerszoon doet.

Over de auteur

Jorina van der Laan (1989) studeerde Creative Writing aan ArtEZ hogeschool voor de kunsten. Met haar afstudeerwerk 'Jongens zoals wij worden niet verliefd' won ze in 2015 de Nieuwe Types Afstudeerprijs. Jorina droeg voor diverse literaire podia en leverde een bijdrage aan theatergezelschap Nachtgasten. Jorina van der Laan wordt als maker ondersteund door het literair agentschap van De Nieuwe Oost.

Over de illustrator

Erik Kohler (1995) is een pas afgestudeerd illustrator en beginnend striptekenaar. Zijn werk heeft vaak psychedelische en mystieke elementen, en onderzoekt oa. de (menselijke) natuur en interpersoonlijke relaties. Hij werkt graag met verschillende media, waaronder digitale illustratie, drukwerk, verf en inkt.
Meer van zijn werk is te zien op: Instagram.com/erik.ezrin.arts

Lees meer van

Vers in de Etalage: Jorina van der Laan

Door Jorina van der Laan

Op de kermis klimmen we uit de karretjes van het reuzenrad en dreigen te springen. We worden opgemerkt, maar niemand grijpt in. Alsof er buiten ons om is afgesproken dat het te laat is om ons op te rapen. We blijven nergens langer dan nodig is: de zweefmolen waar onze jongere broertjes in overgeven, de […]

Lees meer uit de categorie Poëzie

Vers in de Etalage – De Futurist II

Door Marco Geldermans

Je zal… – Drie dichters werpen een blik in de relationele toekomst. Marco Geldermans’ gouden huwelijk bereikt een treurig status quo in ‘Stilstaand water stinkt’, Luuk Imhann  geeft in ‘Later’ een dierenwinkel weg en Wim Paeshuyse zingt ons een zomeravond in Zweden.   stilstaand water stinkt over vijftig jaar sla ik u of u mij de hersenen […]

ontwerp: artur schmal studio / development: erik driessen media ontwerper