poëzie
Tyche Tjebbes: vier gedichten
Door: Tyche Tjebbes
Beeld: Martien Bos
Nu begint het ongeveer te lukken
Op noten moet je blijven kauwen. Als houvast
kun je een goudpan nemen
of drie kliko’s en een achterom. De oerknal
was geen knal en nagelknippers
koop je steeds opnieuw tot het moment dat ze in groepsverband
als krokodilletjes over je wastafel zwemmen
dan heb je er genoeg. Water heeft zijn eigen kracht
dat zegt de man die op mijn kraan slaat. Waterpas
dat iets recht is, dat is belangrijk en achter hem
zie ik nog steeds mijn lijstje
handschoenen / bikini / restje rijst
ik laat het draaien in het grotere geheel. Ruimtepuin
bestaat om wat het was. Ik geef me over
aan een stoel. Lobby-jazz
ontspant om wat het niet is
en dat is vaak genoeg
Ontrollen
Ja duif het is ook allemaal van jou, de aarde
met daarop de plantjes en de diertjes, carnaval
ja alles wat ontstaan is, buienradar, overnight oats
één kosmische dropping of goddelijke oprisping
wat jij wil duif, maar jouw uitgebluste kop
bleekblauw weggedoken voor de Riviera Maison
dus net zo goed. En nu zit je nog hier met de gewetensrust
van de onnozele de stad plakt aan je veren vast het is
nog niet jouw schuld maar we zijn hetzelfde, ruimtestof
de mens ruimt zichzelf op en dan is het jouw beurt
jouw longen zijn veel beter dus het moment komt
vanzelf dat jullie elkaars biografie gaan schrijven
kijk me aan duif ik ben die vervloekte dinosaurus
bij het stoplicht en jij zit vol potentie op de stoep
dit is jouw oertijd om nog van je af te schudden
Wij zijn bijna alles niet
Wij wonen niet in IJsland hebben geen geschiedenis
gestudeerd. Wij weten niet hoe we coördinaten moeten lezen
steken onze pink niet in slakkenhuisjes om te horen hoe het kraakt
Wij lijden niet aan psoriasis, hebben geen aversie tegen kool
niet tegen bloemkool, of spitskool. Jij gaat niet
naar buiten. Ik beweeg ook niet naar de deur
we eten niets nu vallen allebei niet
in slaap, horen niet
hoe de buurvrouw beneden
haar groenteafval composteert
onze ouders zijn niet dood, vandaag
vindt er geen reorganisatie plaats
We denken niet
aan zwarte gaten of aan
kosmische inflatie
weten ook niet wat dat is
stellen onszelf de vraag niet
of het plakband bijna op is
en wat er in de keuken
– niets met ons te maken –
nu al dagen
– onverstoorbaar –
drupt
Ruimtetijd
Deze stad ademt uit via middeleeuwse straatjes steil naar beneden tot aan de rivier
waar lange schepen zand verplaatsen omdat ook zand verplaatst moet worden
bij het water adem ik jou in en voel je hand in mijn nek het plekje
waar de zachtste haartjes groeien ik weet niet waar je bent maar jouw planten
staan hier ergens in de stad en ergens ligt jouw vieze was te wachten spoelt jouw
douchewater weg en straks loopt jouw water onder mij door. Ik ben hier
om de tijd op te heffen omdat iemand me vertelde dat het kan een natuurkundige
met wie ik naar het casino ben geweest je hoeft alleen maar zwaar genoeg
te worden zei hij en dan kun je imploderen. Als een stervende ster loop ik
naar het station de enige plek waarvan ik zeker weet dat jij er bent geweest
die nacht dat je vertrok en hier om 2uur41 de trein uitkwam. Ik ben nu nog te laat
maar het duurt niet lang meer ik hoef alleen nog even aan het bos te denken
waar we zo vaak samen waren maar nooit tegelijkertijd en dan til je mijn hoofd
weer van je schouder stapt de trein in weg van mij en wacht ik hier op jou
Over de auteur
Tyche Tjebbes schrijft proza en poëzie. Ze studeerde filosofie en religiestudies. Haar werk verscheen eerder in o.a. Hollands Maandblad, Op Ruwe Planken, de bundel van De Gedichtenwedstrijd, en op de website van De Revisor.
Over de illustrator
Martien Bos is redacteur bij De Optimist en essayplatform De Nieuwe Garde. Hij publiceerde verhalen in diverse tijdschriften en illustreerde voor media als De Optimist, NRC Handelsblad, VPRO, De Standaard, uitgeverij Boom en Athenaeum–Polak & Van Gennep.
Lees meer uit de categorie poëzie
Vers in de etalage
Door Bart Wijsmanelke stap een vraagteken achter mijn rug ophopend onder het wolkendek tot ik alleen maar tijgeren kan en dan proberen rustig te blijven regen sijpelt door en verzwaart het zal vast overwaaien toch een doorbraak richting atmosfeer een naar buiten vallende vonkenregen als je me zoekt niet te lang en voorzichtig het raakt hier langzaam […]